Open VLD schaamteloos mee in coalitiegesprekken

Bij monde van een interview in de Standaard deze ochtend laat voorzitter Alexander De Croo van de Open VLD weten dat zijn partij niet langer wil wachten op de N-VA om verder te onderhandelen. De Croo junior wil duidelijk terug meespelen.

Het kan verkeren. De partij die in 2010 de stekker uit de regring trok inzake de vaudeville van BHV, terstond de uitgelokte stembusslag verloor en maanden aan de zijlijn diende te staan tijdens de gesprekken rond de as N-VA - PS, is nu volledig bereid om op basis van de nota Di Rupo een gesprek aan te gaan. Ook al moet voorzitter De Croo zich daarvoor in allerlei bochten wringen.

Het is duidelijk dat de VLD - net als de CD&V - op zoek is naar een "unique selling point", iets wat de partij onderscheidt van die driewerf vervloekte N-VA. Het is een gegeven dat de VLD niet Vlaamser kan zijn dan de N-VA en dat ze socio-economisch op dezelfde golflengte zit. De partij dient dus op een ander vlak het verschil te maken en wil dat doen op basis van een soort "verantwoordelijkheidsgevoel".

In tegenstelling tot de N-VA ziet de VLD dus wel mogelijkheden in de nota Di Rupo. Dat die nota bol staat van extra belastingen is plotsklaps van geen tel meer voor de liberalen. De kritiek van de N-VA op dat luik wordt zelfs afgedaan als een "voorwendsel". M.a.w. de VLD is niet alleen bereid een deel van haar sociaal-economisch luik in te slikken, ze veroordeelt ook nog eens de partij die dat standvastig wel doet. De uitleg van De Croo dat hij dat varkentje wel tijdens de onderhandelingen zal wassen, klint ongeloofwaardig: 400 dagen onderhandelen hebben de linkse, wereldvreemde partijen niet doen bewegen. Een VLD die electoraal nog niet de helft van de N-VA stemmen waard is, kan dat tij niet keren.

Alexander De Croo wringt zich in allerlei bochten om toch maar mee aan te schuiven aan de onderhandelingstafel in de hoop daar een verschil met de N-VA te maken. De uitleg dat "Wie neen zegt tegen onderhandelingen, zegt ook neen tegen hervormingen" slaat nergens op en dat weet hij. De Wever zegt duidelijk "neen" om de noodzakelijke hervormingen er door te krijgen. Het enige wat De Croo bewerkstelligt is dat zijn partij mogelijkerwijs in een centrumlinkse regering stapt en dat is iets waar de VLD geen garen bij kan spinnen, integendeel.

De bereidwilligheid om waterdrager te spelen van de PS kan wijzen op het feit dat de mandatarissen die heimwee hebben naar "paars" terug de eerste viool spelen. De benoeming van Dewael tot fractieleider in het parlement was al een eerste aanwijzing, dit is de tweede. Of dit de goede strategie is, dient de toekomst uit te wijzen, maar de afgang van de VLD is ook begonnen met het opzij schuiven van de eigen principes in een linkse regering. Klint bekend, niet? (EJ)