Opgeluchte moeder: "Dankbaar dat mijn dochter nog leeft"

Bang afwachten, geen informatie en weinig of niets kunnen doen. Het is ondraaglijk, zeker voor de ouders die niet weten of hun kind nog leeft of niet. Mevrouw Hanani Pienaar is wel één van de "gelukkigen". Haar dochter overleefde het ongeval en had intussen al telefonisch contact met haar opgenomen. De moeder trok meteen op eigen initiatief naar Zwitserland. "Ik ben heel dankbaar dat mijn dochter nog leeft", aldus de aangeslagen moeder in een getuigenis op Terzake.

"Het begon allemaal vanochtend (woensdagochtend, nvdr) omstreeks half 4 in de ochtend", begint mevrouw Pienaar haar verhaal. "Ik kreeg telefoon van de directrice van de school in Heverlee. Ze had ook niet meer info dat er enkel een busongeluk was gebeurd. Uiteraard was ik heel ongerust en ben ik meteen info gaan opzoeken op het internet."

"Zo kwam ik op een noodnummer uit waarop ik meteen gebeld heb. In eerste instantie wisten ze niets, maar anderhalf uur later kreeg ik telefoon dat mijn dochter nog leefde en dat ze naar een ziekenhuis in Bern was overgebracht."

Over het ongeval kon de dochter zich niet veel herinneren. "Mijn dochter sliep op het moment van het ongeluk. Toen ze wakker werd, lag ze ondersteboven en was ze uit haar zetel gekatapulteerd. Het was donker en ze hoorde overal wenende en roepende kinderen. Ze zat ook zwaar gekneld en heeft arm- en beenbreuken. Toen ze vastzat is telkens een hulpverlener bij haar gebleven. Ik ben heel dankbaar dat mijn dochter nog leeft. We hopen tegen zondag of maandag terug naar België te keren."

Over het feit dat Pienaar in eerste instantie zelf op zoek moest naar informatie, kan ze begrijpen. "Ik ben niet boos dat ik zelf informatie moest zoeken. In zo'n situatie kan ik dat begrijpen."

Foto DD