Pakkende getuigenissen in Lommel

Meer dan 6.000 aanwezigen herdachten vandaag in Lommel de vijftien kinderen en hun twee begeleiders van basisschool ’t Stekske die vorige week omkwamen in Zwitserland. Om halfelf vanochtend ging de begrafenis van start.
Al om acht uur vanochtend begonnen de mensen echter toe te stromen. Om negen uur gingen de deuren van de Soeverein open, en toen stonden al meer dan 1.000 mensen aan te schuiven. Ministers en andere hoogwaardigheidsbekleders werden vanaf tien uur naar binnen geleid.

De ceremonie werd geleid door Bart Peeters. Ouders en familieleden, maar ook de Lommelse burgemeester Peter Vanvelthoven en de directrice van de basisschool Nicole Gerits brachten opmerkelijke maar bovenal pakkende getuigenissen. Hier een kleine selectie.

Zus van Ilana: " De dag dat we elkaar terugzien, wordt de beste dag van mijn leven"

Lieve, lieve, lieve Ilaantje

Mijn klein, mooi, vriendelijk zusje, zo vroeg heengegaan.
Waarom, is de vraag die voortdurend in mijn hoofd zit.
En ga ik nu al die dingen die ik deed met jou alleen moeten doen?
Kan ik je dan nooit meer stiekem in het zwembad duwen in Kroatië?
Vroeger zou ik gezegd hebben: ik hou van je tot de dood ons scheidt, maar nu denk ik daar anders over.

Jouw heengaan heeft ons al op een verschrikkelijke manier uit elkaar gehaald.
Maar nog steeds hou ik zo veel van je, meer dan je ooit zult kunnen bedenken.
Je hebt het grootste plaatsje in mijn hart, samen met opa.
En je zit daar nu te chillen met je vriendinnen en meester Mon en mama Veerle.
Ik kan niet meer zeggen tegen mama en papa : 'alles komt goed'. Want we kunnen er niks meer aan doen, konden we dat maar..
Maar ik beloof je lieve schat, alles komt goed met mij en met de rest, het zal gewoon wat tijd nodig hebben.
Spijt, ja dat heb ik wel. Ik heb spijt dat ik al die gemene dingen ooit tegen je gezegd heb.
Maar bij nader inzien, soms kwamen toch ook uit jouw mondje een paar niet zo'n lieve en mooie woordjes.
Maar dat is heel normaal eigenlijk als zussen, wie ruziet er nou niet een keer?
Later, als ik kinderen heb, vertel ik ze met trots over jou, over wat een pracht van een zusje jij was.
En ik weet dat je ze zal beschermen, als de beste beschermengel die er bestaat!

Rust zacht daarboven lieve engel, en weet dat er een dag zal zijn dat we elkaar terugzien, die dag zal de beste dag van mijn leven worden.

Broer van Michiel: "Salut, de kost en de wind vanachter hé"

Toen je vertrok zei ik nog: 10 dagen rust . Maar nu zal het voor altijd stil en rustig blijven.
Je was altijd zo levendig en altijd zo enthousiast , je kon echt genieten van het leven , van alles tot de kleinste dingen en van elk moment . Nu zit je daar samen met je vrienden ergens te spelen, voetballen of misschien wel wat kattenkwaad uit te steken . Broertje , ik hoop dat je het daar naar je zin hebt en dat je toch nog een onvergetelijke vakantie hebt gehad ".

"Michiel, het ga je goed , en zoals ik altijd tegen je zei : Michiel, salut en de kost en de wind vanachter hé."

Zoon van Raymond: "Welk fluitje zal me kalmeren bij het voetbal?"

Vorige week woensdag rond 6u rinkelde de huistelefoon. Ik vloekte ... waarom belde je niet op mama haar gsm dat jullie vroeger thuis gingen zijn. Dan kon ik nog even blijven liggen. Maar even later werd het keihard duidelijk dat jij het niet was die belde en dat je ons nooit meer wakker zou bellen.

Wat zouden we nog veel dingen van je willen horen en zien: Hoe je me na al die jaren nog steeds 'zeeman' noemde. Dat ene fluitje, dat ik herkende uit de duizend, dat me moest kalmeren als ik op het voetbalveld weer eens dreigde over de schreef te gaan.

Op de concerten van ons Hanne was je bijna altijd, hoewel je hier vaak enorm tegen opzag.

En hoe graag zou mama nog eens klagen over je 'stinkstokken', als je terug binnenkwam na het roken in de tuin.

Wie moet nu op trouwfeesten de kusjesdans inzetten met bierkaartjes rond zijn oren? Wie gaat nu alle klusjes en verfwerken op zich nemen, zoals je bij ons Hanne in huis hebt gedaan? Wie gaat nu de 'gekke' uithangen tijdens de familiebezoeken aan de Efteling? Allemaal vragen die enorm veel pijn doen, maar die ook zo'n mooie herinneringen aan jou naar boven brengen.

Je stond heel graag voor de klas. Als het schooljaar begon, zei je altijd: "mijn 10 maanden verlof beginnen weer". En Sneeuwklassen was voor jou ongetwijfeld het hoogtepunt van die lange verlofperiode. Het is voor ons een troost dat je nog zo'n mooie laatste dagen hebt gehad, samen met Veerle en de kinderen van de klas. Het is alleen jammer dat wij ze niet met jou hebben kunnen delen.

Papa, als ik vertrok naar het voetbal, zei ik altijd: tot straks. Jij antwoordde steeds hetzelfde vanuit je zetel: tot sewwes.
We zeggen nu allemaal tegen jou: tot straks, maar hoe graag we ook bij jou willen zijn, we hopen allemaal dat het nog niet voor sewwes is.

Papa, bedankt voor alles. We missen je.

"Mijn pony", gedicht van Jennifer

mijn pony

Jij en ik

Ik en jij.
Samen
Jij in de wei.

Ik aai jouw neus
Zo zacht
Als een heldere maan
In de stille nacht

Jij galoppeert
Ik op jouw rug
We gaan heel ver
En nooit meer terug

Jouw hoeven die kloppen
Op het harde zand

Mijn haar in de wind
Jouw manen in mijn hand

Jij en ik
Ik en jij.

Samen
Jij in de wei.

Nonkel Joren: "Je was een echte sportman en een plager"

Liefste Joren,

Wat had je toch uitgekeken naar de sneeuwklasse. Samen met je vrienden uit je klas had je al een hele voorbereiding achter de rug. Thuis kon je niet stoppen met vertellen hierover. En eindelijk was de dag aangebroken dat jullie mochten vertrekken. We weten heel zeker dat jullie daar een fantastische tijd hebben gehad.
Deze periode was een overgang van de lagere naar de hogere school. Een tijd waarin je stilaan een man begon te worden. We konden dit nu al een beetje merken. Je was immers tijdens de winter al een flink stuk gegroeid.

Als kind was het al heel snel duidelijk dat je het handbal virus had te pakken. Je maakte er vele vrienden en kreeg er ook heel veel vriendschap van terug. Je was een echte sportman.

Plagen, daar was je goed in. Als onze Sieme aan het spelen was en jij wist niet wat te doen, dan ging je hem vaak plagen. Maar plagen is liefde vragen. En we weten dat je ook enorm van je broer hield. Het maakte je ook niet uit als je zelf werd geplaagd.

Het leek er wel op alsof je 2 rechterhanden had gekregen. Als we thuis weer eens dingen gingen bouwen en vroegen om mee te helpen dan moesten we dat geen twee keer zeggen. Eerst iets afbreken en daarna metsen of klinkeren, dat vond je geweldig.
Maar hoe kan het ook anders met opa en vake die dat zelf ook heel graag deden.

We hopen dat je nu ook elke middag spek mag eten, zoals je ook vaak deed tijdens de middag bij moeke. Of dat je eens naar oma ging om met de hond te gaan wandelen.

Later zou je ook graag iets met techniek willen gaan doen. Daar was je nu al een beetje met bezig. De appel valt immers vaak niet ver van de boom.

We bewonderen je manier van omgang met andere mensen. Graag stond je op de eerste plaats maar niet ten koste van andere mensen. Al heel vroeg had je een vriendinnetje, wat jullie samen hadden was toch zo fijn. Ook had je een hechte band met je vrienden op school. Om zoiets zo lang te kunnen houden is nog maar eens het bewijs dat je een goed karakter had !

Ons mama was zo bezorgd om je. Ze was bang dat er ooit iets met je zou overkomen. Zij moest soms wel een streng zijn maar dat heeft ook bepaald hoe je bent geworden.

Je kon ook goed omgaan met kleinere kinderen, zoals met je neefjes en nichtje, zij keken naar je op. Je zag dat je dat echt met heel veel liefde deed, en dat maakte ons heel gelukkig.

Onze Sieme had een goede broer aan je, samen spelen en muziek maken. Nog net voor je vertrek hebben we een prachtige modeshow van jullie gezien met jullie communiekleren. Van Sieme moest ik nog zeggen: "Ik mis je".
 
We hebben een schitterende tijd met je meegemaakt, en we weten ook dat jij dat hetzelfde vond.

Kusjes van Sieme, papa en mama.