Paul Marchal: "Ik stop enkel met mijn rug tegen de muur"

Met de nakende vrijlating van Michelle Martin was het proces Dutroux plots weer brandend actueel. De ex-vrouw van Dutroux zou na vijftien jaar in de gevangenis kunnen vrijkomen onder voorwaarden en ze bleek hieraan te voldoen. Maar dat was buiten Paul Marchal gerekend.
De advocaat van Martin kondigde aan dat een Frans klooster haar wel wou opvangen, waardoor ze aan de strikte voorwaarden zou voldoen voor haar vrijlating. In Frankrijk reageerde men aanvankelijk zonder bezwaar, zodat de vrijlating plots heel concreet werd.

Paul Marchal had zijn laatste troef nog niet uitgespeeld: hij verscheen in de Franse media en vroeg Frankrijk om Michelle Martin asjeblieft géén onderdak te geven. Neen, Michelle Martin was niet de bekeerde, vrome vrouw en ja, het was zij die de kinderen liet verhongeren terwijl ze hen perfect had kunnen redden.

Was het de smeekbede van Marchal of is de Franse minister van Justitie gewoon niet van plan om zijn grondgebied open te stellen voor de monsterlijke lieden die België zoveel jaar geleden op zijn kop hebben gezet?

Feit is dat de minister liet weten dat hij niet erg geneigd is om in te gaan op het verzoek. Nog iets later was er zelfs geen denken aan. En dus lijkt Paul Marchal zijn slag thuisgehaald te hebben.

Stefaan De Clerck, die verbaasd was over de Franse reactie, wou wel een duidelijke staving van de beslissing, waar Frankrijk heel snel op in ging. Volgens Artikel 7 van de bewuste conventie kunnen ze op grond van een aantal redenen weigeren. Het ziet er dus niet naar uit dat Martin naar Frankrijk zal vertrekken. Bovendien moet ze haar procedure dan terug heropstarten dus Martin zit nog wel even vast.

Wij contacteerden Paul Marchal, die ons zijn verhaal deed.

Bent u in uw missie geslaagd?
Paul Marchal: Op dit moment is nog niets officieel bevestigd, dus dat is wat afwachten. Maar normaalgezien moet Michelle Martin de procedure herdoen en dan is het weer afwachten wat er zal gebeuren.

Is dit voor u een persoonlijke strijd geworden?
Paul Marchal: Ja en nee. Het is een soort persoonlijke strijd geworden, want mijn dochter is er niet meer en komt nooit meer terug. Maar anderzijds is dit ook een strijd voor de toekomst. Men beschouwt Michelle Martin niet als een recidiviste die kan hervallen, maar zij is dat wel!
In de jaren 80 werd ze al veroordeeld voor een correctionele rechtbank en moest ze naar de gevangenis. Ze kwam toen ook vervroegd vrij omdat ze zich zo godsdienstig en gedienstig gedroeg. (NvdR: In 1989 werden Martin en Dutroux beiden veroordeeld voor verkrachting van minderjarigen. Dutroux kreeg 13 jaar, Martin 5 jaar. In 1992 werden beiden door toenmalig minister van Justitie Melchior Wathelet vervroegd vrijgelaten.)We weten allemaal wat er in de jaren 90 nog gebeurd is, maar toen kwam Martin voor een assisenjury. Normaalgezien kunnen recidivisten pas vrijkomen na 2/3de van hun straf, maar in België worden correctionele en assisenzaken gescheiden gehouden, dus kan zij vrijkomen na 1/3de van haar straf. Dit is geen correcte weergave, zij moet minstens 2/3de van haar 30 jaar uitzitten, wat neerkomt op 20 jaar en geen 15 jaar zoals nu.

Waar stopt voor u de strijd?
Paul Marchal: Als ik met de rug tegen de muur sta, als ik echt niets meer kan doen. Ik leg mij niet neer bij de situatie, ik ga er voor. Ik heb altijd zo in elkaar gezeten en zal nu niet anders doen. Dit is te belangrijk voor mij en is alles wat ik nog kan doen voor mijn dochter, maar ook voor de maatschappij. Wie zegt dat Martin niet zal recidiveren? Ze heeft het al eerder gedaan.

Hoe zit het met de twee andere veroordeelden, Lelièvre en Dutroux?
Paul Marchal: Ook Lelièvre is al enige tijd bezig met een verzoek tot vrijlating, maar ik kreeg net bericht dat dit is afgewezen. Hij kreeg 25 jaar en dus minder straf dan Michelle Martin, omdat hij volgens de rechtbank minder aandeel had in de misdaden. Dutroux kreeg levenslang en nog 10 jaar terbeschikkingstelling, dus dat is helemaal een speciale situatie. Maar je weet maar nooit wat er gebeurt…

In België was de rechtbank al zover om Martin terug op de maatschappij los te laten. Op een kleine protestbetoging, waar amper 40 mensen opdaagden, na, leek de hele wereld zich er al bij neer te leggen. Dat Paul Marchal eigenhandig het Belgische gerecht met de vinger wees, vinden we een straffe stoot en het bewijs dat de man nog steeds niet met zijn rug tegen de muur staat. (KA)