Protest woedende Bretoenen loopt volledig uit de hand

Het brandt in Kiev, het brandt in Venezuela, het brandt in Ankara en Istanboel. De woede van het volk wordt in geuren en kleuren over het scherm uitgesmeerd, vakkundig van commentaar voorzien van de, bij zulke gebeurtenissen, steeds opnieuw ten tonele gebrachte specialisten. Niet alleen specialisten, maar ook politici met een “mening” schieten dan als paddenstoelen uit de grond.
De doden op het Maidan waren nog niet opgebaard, toen Europese politici al over elkaar struikelend voor de rollende camera’s in bevlogen woorden de eisen van het Oekraïense volk kwamen ondersteunen. De Verhofstadts van deze wereld vonden het maar normaal dat een volk zijn geldverslindende, inhalige leiders buiten bonjourde en vonden het even normaal dat een volk het zelfbeschikkingsrecht heeft om haar toekomst te kiezen.

Minder vanzelfsprekend wordt het wanneer dat volk deel uitmaakt van één van de stichtende leden van de EU. De Bretoenen zijn de dictaten van de Franse centrale regering meer dan beu, maar geen enkele Europese politicus is daar al gepasseerd om hen een hart onder de riem te steken.

De inwoners van Bretagne laten het echter niet aan hun hart komen. Wat begon als een protest tegen de invoering van een ecotaks voor vrachtwagenchauffeurs op de Franse wegen, heeft ondertussen een nationalistisch tintje gekregen. Structureel worden de automatische controle- en verkliksystemen die de nummerplaten moeten herkennen in brand gestoken, de obligate veldslag tussen roodgemutste Bretoenen en politie incluis.

Maar er is meer. Vorig weekend hebben al de “Bonnets Rouges” een Staten Generaal bijeen geroepen waar meer dan alleen deze onvrede omwille van de ecotaks geventileerd werd. Het eindresultaat van de vergadering bestond er in dat 11 eisen gebundeld werden. Naast het taksvrij houden van de Bretoense wegen, wordt er vanaf nu geijverd voor een herlokaliseren van de economische beslissingen naar Bretagne, i.p.v. gecentraliseerd in Parijs. Ook belastingen dienen lokaal geïnd en beheerd te worden, het Bretoens moet officieel als taal erkend worden, Bretagne dient in zijn oude grenzen hersteld te worden én er moet werk gemaakt worden van een aanpak op regionale maat van de werkloosheid, sociale dumping en ontwrichting door Europa.

Negentien april verzamelen de woedende Bretoenen in Nantes. Voor de rechten van het Bretoense volk en tegen de geldverslindende Franse en Europese molochs. Er zullen niet veel camera’s, specialisten en euro-parlementariërs aanwezig zijn. (hvr)