Rattenvangers winnen strijd van muskusratten

De muskusratten hebben sinds 2000 fors terrein verloren. Van de reusachtige populatie schiet vandaag hooguit nog twee procent over. Het succes is toe te schrijven aan de inzet van meer rattenvangers. Zij vechten nu vooral een verbeten strijd uit met de bruine rat, die veel moeilijker klein te krijgen is. Muskusratten zijn nergens graag gezien. Mensen hebben er schrik van en de gangen die ze graven zorgen voor verzakkingen en zelfs echte dijkbreuken. En dan zwijgen we nog over ziektes als salmonella, toxoplasmose en mond-en-klauwzeer die ze helpen verspreiden. "Bij de Vlaamse Milieu Maatschappij hebben we in 2000 geïnvesteerd in een rattenvangersploeg van honderd man sterk. Sindsdien zijn we de strijd aan het winnen en lopen de aantallen drastisch terug. De daling is spectaculair. Enkel in de grensgemeenten vangen we er nog geregeld, omdat de buurlanden minder actief zijn in de bestrijding", legt Katrien Smet van de VMM uit. In 2000 werden er nog 42.000 muskusratten gevangen langs de grote Vlaamse waterlopen. Vorig jaar waren dat er nog maar 730, ofwel een kleine twee procent. 139 daarvan liepen in de provincie Antwerpen tegen de lamp. Enkel de bruine ratten blijven voor kopbrekers zorgen. "Bruine ratten vangen we niet, ze worden vergiftigd. Maar ze kweken zo makkelijk dat het dweilen met de kraan open is. Het moeilijke is dat ze op het land gaan om eten te zoeken. Ze vinden voedsel in kippenrennen of composthopen. Ook in het buitenland blijken de pogingen om de bruine ratten uit te roeien niet succesvol. We zoeken nog naar goede oplossingen om ze weg te krijgen, want ze richten veel graafschade aan en eten gewassen op", aldus Smet. Foto Joren De Weerdt Bert Provoost