Rood kleurt de dag.

Het moet deze dagen echt niet eenvoudig zijn om socialist te wezen: rood staat sinds de akkoorden van Di Rupo niet meer voor het warme socialisme, maar voor het geplande sociale bloedbad.

Bruno Tobback, de kakelverse voorzitter van sp.a, probeerde gisteren ochtend op Radio 1 alles nog te relativeren. Zijn boutade dat 'Je geen begroting kunt doen, de zwaarste van de voorbije 30 jaar, zonder dat de mensen dit voelen'. is echter meer dan één kaakslag voor het merendeel van de bevolking van dit land. Hij vindt nog steeds dat de lasten in deze begroting gelijk verdeeld worden. Ook de redenering van De Standaard dat deze sanering de middenklasse jaarlijks enkele honderden euro's kost, lijkt hem overdreven.

Maar als 'de mensen dit gaan voelen', en het gaat volgens Tobback niet over de enkele honderden euro's die de middenklasse minder zou over houden, wie betaalt dan die sanering? De bedrijven? Die zullen dit alles wel doorrekenen, onderwijl via de amper bijgestuurde maatschappelijk asociale notionele intrest, de winsten naar het buitenland lozend.

De politici dan? Zij leveren nagenoeg niets in! Enkel de 14 of 15 federale ministers zullen 5% van hun loon inleveren en op langere termijn dienen de vergoedingen voor de gemeenteraadsleden naar beneden te gaan. Voor één keer is het politieke circus dus wel degelijk de afspiegeling van de maatschappij. Net zoals de rijksten in de maatschappij, per persoon, een stijging zien van de roerende voorheffing van 21% naar 25% op intresten die hoger liggen dan 20.000 euro (!), dragen ook de best verdienende politici hun steentje bij door 5% minder te verdienen. Zij zullen dus hun netto maandloon zien dalen van zo'n 10.725 euro naar 10.200 euro - iets wat zij waarschijnlijk hard zullen voelen.

Aan de andere kant van het politieke spectrum staan de gemeenteraadsleden. Een combinatie van brave ja-knikkers, neen-stemmers en idealisten. De zitpenningen variëren tussen 37 en 150 euro. Duidelijk iets waar stevig gesnoeid dient te worden, net zoals in de liquide mogelijkheden van de modale werkende inwoner van dit land.

Al de meerkosten worden uiteindelijk toch steeds naar de consument door gerekend, een consument die eerst door diezelfde politici verleid is om toch in de 'tigste' hype mee te stappen! Koop een milieuvriendelijke diesel en krijg je overheidskorting ... tot je die winst ziet verdwijnen door de stijgende dieselprijs. Investeer in isolatie voor je in zonnepanelen investeert - dat is logisch en ook door iedereen voor te financieren ... tot die premies verdwijnen als onderdeel van een operatie om de sanering slinks naar de deelstaten te versassen. Iedereen diende over te schakelen naar digitale televisie en nu dat zo ver is ... worden de taksen daarvan verhoogd.

Tobback mag nog zo hoog van zijn toren blazen, dit blijven sociaal niet te rechtvaardigen maatregelen omdat er geen kader is! Er is geen rode lijn, geen structurele visie. Het zijn allemaal ad random maatregelen, een wild in het weg schieten waarbij het het meest zwakke deel geraakt wordt. De sanering is een noodzaak. Heel het Westen leeft op een krediet van de toekomstige generaties, maar om dat rech tte trekken volstaan de opsmukoperaties van Di Rupo niet, en al helemaal niet wanneer de grootste kredietafnemers van de welvaar tvan de Westere kinderen en kleinkinderen buiten schot blijven.

Het meest spijtige van heel dit verhaal is dan nog dat gisteren de 3 grote vakorganisaties op de nationale manifestatie in dezelfde val bleken te trappen. Ook zij mikken hun pijlen op onderdelen van het geheel, maar durven de harde realiteit niet onder ogen zien, noch te verwoorden. Wanneer de tering naar de nering gezet dient te worden, dient dit te gebeuren volgens het principe 'de verkwister betaalt'. Pas dan is er een sociaal te rechtvaardigen sanering mogelijk, hoe hard die ook mag aankomen.

Maar die moed ontbeert 'rood' blijkbaar vandaag de dag, zowel politiek als syndicaal rood - al mag dat laatste uitgebreid worden naar alle kleuren van de regenboog.

(EJ)