Speeltijd is voorbij!

Een drama kan een aangrijpende gebeurtenis zijn of een toneelgenre waarvan het treurspel de belangrijste exponent is. Tot nader order is het niet duidelijk welke versie Elio Di Rupo gisteren ten berde bracht, maar dramatisch is het zeker.

Het is natuurlijk niet de eerste keer dat Elio in een vlaag van georchestreerde woede richting paleis trekt om vervolgens met Albert II een inderdaad dramatisch ogend een-tweetje op te voeren. Het feit dat de man geschminkt richting Ciergnon trok, staaft de veronderstelling dat heel dit circus een georkestreerd toneeltje was. En net als bij de communautaire onderhandelingen houdt Albert II het ontslag van formateur Elio Di Rupo in beraad en consulteert ad random de protagonisten. Daar er geen koninklijk mediaal optreden, genre 21-juli toespraak, gepland is blijft de - gespeelde - woede van de vorst voorlopig voor de bevolking onzichtbaar. Waar deze vorstelijke inspanningen uiteindelijk dan ook toe mogen leiden, de conclusie dat Di Rupo in zijn formatie-opdracht mislukt is, valt echter niet meer te ontkennen.

Het echte dramatische aan deze wending is dat ondertussen alles en iedereen ooit eens in stelling is gebracht om binnen het klassieke Belgische compromiskader tot een oplossing te komen. Het klinkt bitter dat pas na méér dan 500 dagen de - onder internationale druk staande - euro begint te vallen. Het moet anders, het moet beter en dat heeft zowel met de inhoud als met de werkwijze te maken. Wan eerlijkheidshalve dient gesteld te worden dat wat op de onderhandelingstafel lag een bij elkaar gesprokkeld allegaartje aan prutsmaatregelen was die duidelijk visie en durf misten.

Inzake inhoud faalde de formateur door te blijven spartelen in een zelf gegraven moeras van onzinnige details. Of hoe dient anders de eindeloze discussie over een mogelijke belasting op vliegtuigtickets eerste klas of de saga van het willekeurige getal dat de nucleaire takse dient op te brengen gecatalogeerd te worden. Het ontbreken van enige visie was voor iedereen die niet toevallig op een andere planeet verkeerde meer dan duidelijk. Nergens werd er ook maar gewag gemaakt om eerst de grote structurele mankementen aanpakken en in het zog daarvan een aantal bijsturingen van uitgaven en inkomsten te stroomlijnen.

Ook de werkwijze bostste al honderden dagen geleden op de grenzen van wat in dit land nog mogelijk is. Karel De Gucht stelde ooit dat België in feite een permanente diplomatieke conferentie is. Conferenties zoals Munchen '38, Postdam en Jalta '45 zijn gekenmerkt door een kader, een door iedereen verdedigde eindbeslissing en duidelijke deelnemers. Aangezien die eindbeslissing in België fout loopt, dient het kader te worden aangepast. Dat kan door de "Belgische conferentie" te laten onderhandelen vanuit de diverse Gewesten Vlaanderen, Brussel en Wallonië (of Wallobrux) die in het kader van artikel 35 van het Wetboek duidelijk vast leggen welke socio-economische onderdelen van de maatschappij nog gemeenschappelijk uitgeoefend kunnen worden en welke er naar de deelstaten, gewesten gaan.

Deze invalshoek maakt volledig tabula rasa met het oude, duidelijk vermolmde Belgische kader waarvan de onderhandelaars nu reeds meer dan 530 dagen bewijzen dat dat totaal niet meer onontbeerlijk is voor het functioneren van deze natie. De partijpolitieke spelletjes die alle onderhandelende partijen denken te kunnen spelen, kunnen enkel gespeeld worden omdat de Gewesten en Europa staatsdragend blijven. In een poging België te redden hebben de 6 patijvoorzitters, PS op kop, dit land net aan de rand van de afgrond en legitimiteit gebracht. Nooit eerder is er een zo overweldigend bewijs geleverd van de volkomen nutteloosheid van de plejade aan beslissingsniveaus in dit land. En wanneer er dan toch eentje dient te verdwijnen, waarom niet dat ene dat al maanden zijn politieke machteloosheid etaleert.

Dat is de opdracht die duidelijk is! Daarvoor dient er ook geen Europese paraplu open getrokken te worden, daarvoor volstaat een heldere analyse die in elke partij zichzelf waardig ondertussen toch gemaakt dient te zijn. Pas dan kan de welvaart van al de inwoners van dit land gevrijwaard worden.

(EJ)