Splitsing CD&V nakend?

Het is door Clint al meermaals voorspeld geweest: de spagaat-houding van de CD&V gaat hen nog zuur opbreken. Op dit eigenste moment lijkt de mogelijke opslitsing van de partij dichter dan ooit.
Eerst de feiten: de afstraffing die de partij gehad heeft doordat Leterme al zijn verkiezingsbeloftes van 2007 had ingeslikt om toch maar een regering te vormen, zindert nog steeds na. De partij zal nooit meer in een regering stappen zonder fundamentele staatshervorming. In 2007 kon een bijsturing van de staatsinrichting nog verkocht worden als een overwinning, in 2011 kan de CD&V dat niet meer, aangezien de partij op haar Vlaamse vleugel opgejaagd wordt door de veel grotere N-VA.

Het heel duidelijke "neen" van De Wever is dan ook bij de CD&V hard aangekomen bij een deel van de partij. Het huidige stilzwijgen moet in die context gezocht worden: "een deel van de partij". Een aantal oudere figuren (Eyskens e.a.) zien in De Wever de baarlijke duivel, de ondergraver van de almacht van de oude CVP en zijn bereid om een compromis te slikken om toch maar in het centrum van de macht te kunnen blijven. De objectieve bondgenoten binnen de partij zijn de verkozenen van ACV-strekking die zich het best voelen in een regering met Sp.a (en PS) en een aantal federale parlementariërs die heel goed weten dat zij een afstraffing riskeren bij vervroegde verkiezingen.

Daar tegenover staat de strekking Peeters. De Vlaams minister-president staat politiek en socio-economisch heel dicht bij de N-VA (en de aanbevelingen van de internationale gemeenschap) en dat laat zich steeds duidelijker voelen. Op de vergadering van het politiek bestuur en de fracties van donderdag jongstleden, maakte hij brandhout van het onevenwichtige voorstel van Di Rupo. Hij stuurde toen al aan op een "neen", terwijl de partij liever de boot afhield om de koers op De Wever af te stemmen in de (ijdele) hoop dat dit ook een "ja, maar" zou worden. Hij voelt zich gesteund door zowat heel de fractie uit het Vlaams parlement, de verkozenen uit de Vlaamse rand, de middenstandsvleugel en blijkbaar ook de Brusselse fractie.

Het overduidelijke afwijzende antwoord van De Wever, is dan ook een steun voor Peeters, maar brengt het schisma binnen de partij meer dan ooit aan het oppervlak. Na anderhalf jaar haar volledige koers op de N-VA afgestemd te hebben, kan de CD&V niet anders dan dit volhouden. Wanneer de federale fractie het pleit zou winnen en toch voor onderhandelingen en mogelijke regeringsdeelname zou gaan, is dat een heruitvoeren van het inslikken van de beloftes zoals door Leterme in 2007 en dan dreigt de volledige leegloop. Enerzijds van misnoegde en een keer te vaak bedrogen kiezers, maar anderzijds ook van politici die waar voor hun eieren kiezen en de stap naar de N-VA zouden zetten, waar zij zich eigenlijk beter thuisvoelen.

Wanneer de strekking Peeters het haalt en de CD&V niet verder mee onderhandelt, dreigt de Belgische linkervleugel zich af te scheuren, die ook een deel van de kiezers zou meenemen - al zou dat wel eens een veel kleiner deel blijken te zijn dan wat de verkozenen denken. Het feit dat, in tegenstelling tot de diverse afwijkende commentaren op de nota Vande Lanotte, er nu een windstilte heerst bij de CD&V voorspelt weinig goeds. Dit is de verwachtte stilte voor de storm! Het zomerreces van de parlementen komt net op tijd om de partij zichzelf de kans te geven zich eindelijk opnieuw te profileren,..., met de kans dat dit uitdraait op de splitsing. Een gesplitste CD&V in een niet gesplitst land of een niet gesplitste CD&V in een gesplitst land. Dat is de vraag. (EJ)