Stand van zaken: cdh

Het cdh blijft bij elke peiling consequent onder de score van de laatste stembusslag. De partij is goed voor amper 12% van de stemmen, waardoor ze één van de kleine spelers in Wallonië en Brussel blijft. Nochthans is dat niet te merken aan de driftigheid waarmee voorzitster Joëlle Milquet nog steeds de media bespeelt.

De vraag is dan ook of die terugval net niet te wijten is aan die vurige en onredelijke houding van Milquet. Het is overduidelijk dat de starre en bij momenten waanzinnige onderhandelingen over elk puntje, elke komma en elke letter de houding langs Vlaamse kant alleen maar verhard heeft. "Madamme non" heeft zich de afgelopen jaren een imago aangemeten van een harde, niet voor rede vatbaar zijnde passionara die dan ook nog eens volledig op de golflengte van de PS zit. De leden van het Centre Démocrate humaniste die nog niet vertrokken waren met de MCC van Gerard Deprez of de eveneens afgescheurde CDF (Parti des Chrétiens Démocratique Francophones) ondergaan de nukkigheid van Milquet al jaren en de klad zit duidelijk in het verhaal. Niet alleen voelen veel van de leden van het cdh zich totaal geen socialist, zij voelen zich ook niet allemaal in de eerste plaats Belg.

En laat nu ook net dat een punt zijn waar het cdh zwaar op inzet. Er kan geen burgerinitiatief ontplooid worden, geen Shame manifestatie, noch frietrevolutie of Milquet is er als de kippen bij om het initiatief politiek te recupereren. De partij heeft dan ook als enige grote Waalse partij geen plan B voor wanneer het koninkrijk echt zou ophouden te bestaan en is alleen al om die reden zelfs in de Franstalige politiek volledig irrelevant. Veel kiezers hebben dat blijkbaar begrepen en kiezen voor een partij die wel een toekomstverhaal heeft en die niet met heimwee terugdenkt aan het België van voor de Expo '58 toen. Dat verloop van kiezers wordt nog vergemakkelijkt door de perfecte inwisselbaarheid van het cdh met Ecolo en de PS.

En die inwisselbaarheid en gebrek aan een eigen identiteit doen de achterban tandenknarsen. Niet in het minste in de provincie Luxemburg, een traditioneel cdh-bastion in de beide betekenissen van het woord: traditioneel als zijnde al lang, maar ook traditioneel als zijnde conservatief. Het is zelfs zo dat bij een eventuele opdeling van België, de Luxemburgers zouden opteren voor een aansluiting van hun provincie bij ht Groothertogdom Luxemburg, liever dan dat ze als zuidelijke katholieke provincie deel zouden moeten uitmaken van die rode PS-staat die de rest van wallonië grotendeels is. De nakende voorzittersverkiezingen zorgen hoe dan ook voor een verlammend effect, waardoor een oplossing zeker niet vanuit deze hoek kan komen.

(EJ)