Stand van zaken: CD&V

Buiten die ene waanzinnige peiling van Vers l'Avenir waarbij de partij het afgelopen jaar afklokte op 12,9%, blijft de CD&V rond haar verkiezingsresultaat scoren. Dat neemt natuurlijk niet weg dat een resultaat onder de 20% voor deze partij moeilijk verkocht kan worden als een schitterende score.De partij heeft dus duidelijk het tij niet weten te keren en dé oorzaak daartoe is binnen de CD&V zelf te vinden.

De partij worstelt dan ook verschrikkelijk met zichzelf. Langs de ene kant levert ze de minister-president van de Vlaams Regering - Kris Peeters - die heel duidelijk stelt dat zijn Kopernicaanse omwenteling essentieel is. Langs de andere kant heeft de partij met Yves Leterme ook nog steeds de premier van het kabinet van (ondertussen wel al heel lang) lopende zaken, die eigenlijk best tevreden lijkt te zijn met het huidige status quo. De tweespalt zit echter nog dieper. De ACV-strekking is er als de dood voor dat de CD&V in een door N-VA en liberalen gedomineerde regering zou stappen. Onder het mom van een dan nakend sociaal bloedbad hebben zij het afgelopen jaar op de planken én achter de coulissen al hun duivels ontbonden om toch maar geen veranderingen in het sociaal-economisch weefsel te moeten ondergaan, om zo vooral de eigen macht en belangen te vrijwaren.

Zij zijn dan ook de grote pleitbezorgers van de fluwelen aanpak en het bric à brac gepruts in de marge van de staatshervorming die zo kenmerkend zijn voor de afgelopen 4 decennia van de Belgische politiek. De objectieve bondgenoten zijn te vinden in de politici van ACV-signatuur zoals een Vervotte, een chagrijnige Leterme die niet wil dat een ander zou slagen waar hij met zijn knieval in 2007 niet in lukte en de oude garde CVP'ers die nog steeds denken staatsdragend te moeten zijn met amper één zesde van de Vlaamse kiezers achter zich. Tja, het eigen kunst- en vliegwerk afvallen is bijzonder moeilijk.

Hoelang de nieuwe garde politici rond Wouter Beke en Kris Peeters dan ook de lokroep van de N-VA tot vorming van een Vlaams front kan weerstaan, is moeilijk in te schatten. De heimwee naar het kartel zit bij veel van hen bijzonder hoog. Inhoudelijk leunen zij heel sterk aan bij de socio-economische analyse van de N-VA en hebben ook zij duidelijk een meer Vlaamse invalshoek, dan een Belgische.

Het probleem voor de CD&V is dan ook een probleem van bestaansrecht. Elke stap in ene of gene richting kan de partij doen uit elkaar spatten, vandaar het vasthouden aan een steeds moeilijker te verdedigen "standstill principe". Meer nog dan de met de vinger gewezen N-VA heeft deze partij er dan ook geen behoefte aan om tot een klaar en duidelijk akkoord te komen. Vaagheid is een synoniem voor interpretatie en staat garant voor een uitleg die elke fractie kan bevredigen. Klaarheid is een gevolg van een gemaakte keuze en keuzes kan deze partij omwille van haar eigenheid eigenlijk niet maken, want dan zijn er misnoegde verliezers die ze wel eens kwijt kan zijn aan de N-VA enerzijds of Groen, sp.a anderzijds.

Na één jaar immobilisme is het dus voor de CD&V nog altijd met een bang hart afwachten op iets anders dan dat immobilisme. Maar dat ondertussen haar ministers van de lopende regering Leterme II verder de dienst uitmaken en aan niemand verantwoording schuldig zijn, lijkt meer en meer als een boemerang terug te komen. Het wordt een tergend lange zomer!

(EJ)