Stand van zaken: MR

Het verhaal van de MR is en blijft een moeilijk verhaal. Voor de Vlaamse partijen die tabula rasa willen maken met het profitariaat en de als een kanker woekerende uitwasemingen van het links cliëntilisme, is de MR de meest valabele gesprekspartner. In die optiek zat er een stuk waarheid in de woorden van Reynders: "Een regering zonder PS, is een staatshervorming op zich.". Maar daar waar het sociaaleconomisch verhaal klopt en de MR de ideale sparingpartner is voor de N-VA, VLD en een deel van de CD&V, is ze dat op staatkundig vlak het allerminst.

Het probleem is dat de Mouvement Reformateur een samenraapsel is van de rasliberalen uit de oude PRL, de misnoegde katholieken van de MCC (Mouvement Citoyen Chrétien) én het rabiate Vlamingenhatende FDF (Front Des Francophones). Dat FDF heeft 2 doelstellingen voor ogen: het behoud van zoveel mogelijk België op het oog, maar dan wel het België van vroeger, dat tot Expo '58 bijna totaal in het Frans functioneerde en de uitbreiding van Brussel tot "Grande Bruxelles", om deze Franse invloed toch al rond de hoofdstad te consolideren. Daarbij dienen in de eerste plaats de fasciliteitengemeenten aangehecht te worden, liefst met nog een deel van de andere Vlaamse gemeenten er bij. Deze antiflamingantische logica is uitzichtloos, conservatief en ondemocratisch, omdat daarbij het hele proces van de staatshervorming en emancipatie van de deelstaten wordt miskend. Grosso modo kan gesteld worden dat de PS de Waalse regionalisten bij zich in de partij weet, de MR de fransdolle imperialisten van het FDF wier machtbasis het quasi bankroete Brussel is. Die laatsten houden de partijtop van de MR in een houdgreep.

Daarnaast heeft de MR nog maar net een andere interne machtstrijd achter de rug. Charles - zoon van Louis - Michel is de nieuwe voorzitter, nadat Reynders dat jaren geweest is. Reynders heeft de MR dan wel groot gemaakt middels een reeks hatelijke, laag bij de grondse campagnes tegenover de PS, hij heeft zich ook op die manier onmogelijk gemaakt voor de PS-top waardoor die samen amper door één deur kunnen. Het afschieten van de onderhandelingen onder Leterme vinden daar één van de redenen. Liberalen, noch socialisten houden elkaar bovendien in zo'n stevige wurggreep, dat geen van beide een toegeving kan doen die verder gaat dan dat de andere zou willen.

Michel probeert dit op zijn uiterlijke, zachtere manier anders aan te pakken. Maar hij mag dan wel - in tegenstelling tot Reynders - een mogelijke gesprekspartner zijn voor de PS, de demarge waarbij MR als enige Franstalige partij met de Vlaamse partijen meestemde voor een verstrenging van de de modaliteiten voor gezinshereniging heeft in het zuidelijk landsgedeelte weer breuken geslagen. Bovendien lijkt er van een "Michel-effect" in de laatste opiniepeilingen ook geen sprake te zijn. De partij scoort nog steeds onder haar behaalde resultaat met de verkiezingen, maar lijkt wel langzaamaan uiot een dal te kruipen.

Het blijft echter moeilijk in te schatten wat de MR de komende maanden gaat doen. Alle sociaaleconomische voorstellen van de N-VA of VLD worden door de partij mee onderschreven. Het probleem ligt in het staatsvormende aspect. De Gordiaanse knoop ligt in Brussel. Niet alleen voor dit land, maar zeker ook voor de overlevingskansen van de MR als grote partij. Een akkoord over Brussel, met toegevingen leidt sowieso tot een implosie van de partij, want het FDF zal dat nooit slikken. De vraag is dan ook of Michel het wel aandurft dit engagement te nemen. Zijn economisch programma mag dan wel verwezenlijkt kunnen worden, hij zou als een betere Gorbatsjov ook zijn partij in de vernieling rijden.

(EJ)