Stand van zaken: N-VA.

Exact een jaar na de verkiezingen en een waanzinnig politiek jaar van immobilisme, werd het afgelopen weekend op alle hoofdkwartieren rijkhalzend uitgekeken naar de peilingen van De Standaard en La Libre Belgique. Eigenlijk was de grootste vraag of de bevolking de nauwelijks verholen irritatie jegens de N-VA van een groot deel van de media, een bepaald deel van de culturele sector en quasi alle politici van de andere partijen ook tentoon zou spreiden. Tot wanhoop van die politici blijkt dit niet het geval. Het antwoord is een oorverdovend neen tegenover al de gemaakte insinuaties! De Vlaming weet de standvastigheid en trouw aan de verkiezingsbelofte van de partij duidelijk te waarderen.

De N-VA heeft als gezonde ambitie - naast het uitvoeren van haar politiek programma - het resultaat van de vorige stembusgang minstens te evenaren en nog het liefst van al te verbeteren. De peilingen die haar tot 35% (LLB) geven bevestigen dat dit een haalbaar objectief is. De partij is ongeveer dubbel zo groot als de eerste achtervolger CD&V en kan op de steun van één derde van de Vlaamse kiezers rekenen. Dit resultaat moet in al de andere partijhoofdkwartieren op een godentergend gevloek onthaald zijn. Noch de huidige generatie politieke "talenten", noch de oude van stal gehaalde krokodillen àl Eyskens en Tobback, noch de breed uitgesmeerde persoonlijke aanvallen op de pertinent correcte analyse van Van Aelst, noch de eeuwige dreiging met de internationale ratings, kunnen de Vlaming blijkbaar deren. Zelfs het grote wetenschappelijk onderzoek dat moest bewijzen dat de gemiddelde N-VA kiezer geen communautaire scherpslijper is bracht geen soelaas.

Natuurlijk kent een grote volkspartij - en dat is de N-VA ondertussen - verschillende stijlen, tendensen en fracties, maar de rode draad van het discours van de partij is de terechte vraag naar verandering. Veranderingen inzake de politieke situatie trekken als vanouds de meer radicale en/of romantische Vlaamsgezinde kiezers aan. Rond deze harde kern van overtuigde volksnationalisten heeft zich een steeds breder wordende groep gevormd die sociale veranderingen primair vinden, die een andere economische invalshoek de essentie vinden, die een open debat rond mobiliteit willen, die hervormingen van justitie verlangen en dies meer, maar die al die vragen zien afketsen op een afwijzend Franstalig of unitair Belgisch front. Dit zijn niet de communautaire, volkse romantici, maar de nieuwr communautaire realisten die blijkbaar ook niet meer los te weken zijn van de N-VA. "Trop is nu eenmaal te veel!"

De N-VA lijkt met haar beginselvastheid dan ook gebeiteld voor een lang politiek mandaat. De vraag rijst dan ook waar de grens van de partij ligt? Is de partij in staat verder uit te groeien naar een Beiers model waar de conservatieve waardenpartij CSU jaren de dienst heeft uitgemaakt en nu nog steeds tussen de 40 en 50% van de stemmen weet aan te trekken. Is de partij in staat om de politieke versnippering van het Vlaams landschap in haar eentje teniet te doen?

De vraag om een Vlaams Front die vooral naar de CD&V en VLD gesteld lijkt te zijn, moet ten dele ook in die context gezien worden. Het kan een begin zijn van een hergroepering die een groot deel van het politieke centrum, rechts en zelfs grote delen van radicaal rechts, met uitzondering van de rabiate extremisten, aan zich zou kunnen binden. Binnen een grote partij is steeds meer individuele vrijheid mogelijk, wat het rechtstreeks contact met de bevolking enkel ten goede kan komen. Ook dit is een verandering die Vlaanderen wil. In diverse hoofdkwartieren worden al de mandatarissen angstvallig in het oog gehouden. De nabije toekomst zal uitwijzen of er voldoende durf aanwezig is om die stap "en groupe" te zetten.

(EJ)