Stand van zaken: PS

De Parti Socialiste was bij de jongste stembusgang de afgetekende winnaar in het Franstalig landsgedeelte. De laatste peilingen laten een even duidelijk status quo zien inzake het aatal stemmen dat de partij nu zou halen. En dit is voor de PS een echte opluchting, want de vorige peiling van La Libre Belgique had de partij met een kater opgezadeld wegens de zware terugval in aantal te verwachten stemmen en dus ook zetels. Toch kan de partij niet echt tevreden zijn. In de eerste maanden na de verkiezingen bleef de PS het goed doen in zowat elke peiling, met als uitschieter een te verwachten monsterscore boven de 40%. Hieruit kunnen 2 belangrijke zaken worden geconcludeerd.

Ten eerste kent de partij duidelijk een vlottende aanhang. De stemmen die het verschil maken zijn zeker geen vaste verworvenheid. Dit heeft tal van in elkaar grijpende redenen, maar de hoofdreden is heel pertinent aanwezig. De PS is perfect inwisselbaar voor Ecolo en het cdh. Deze 3 partijen vissen in dezelfde linkse electorale vijver en vangen elkaar dus vliegen af.

Daarnaast is het ook duidelijk dat Elio Di Rupo veel minder profiteert van de politieke stilstand dan zijn Vlaamse evenknie De Wever. Om de achterliggende reden hiervan te begrijpen, moet er teruggegrepen worden naar de geschiedenis van de PS. De Parti Socialiste is altijd een belangrijke speler geweest in Wallonië (en in mindere mate ook in Brussel), maar onder het voorzitterschap van Guy Spitaels groeit de partij uit tot het "monstre incontournable" dat ze nu is. Om dat te bewerkstelligen heeft de partij in de jaren '80 haar deuren opengezet voor de Waalse regionalisten, genre Happart en Van Cauwenberghe, nadat het in de jaren '70 het RW (Rasseblement Wallon - Waalse tegenhanger van de Volksunie) al had opgeslorpt. Het was een duidelijke win-win situatie. De socialisten werden inderdaad "incontournable", de Waalse regionalisten hadden door middel van het socialistisch overbetaald cliëntilisme en bijhorende financiële steun uit Vlaanderen, de Waalse bevolking een extra monetaire armslag gegeven, zodanig dat ze hun geliefde Wallonië nietin totale armoede zagen wegkwijnen.

De communautaire vrede en de eisen van de Vlamingen werden steeds afgekocht met financiële toegiften van die laatsten. Door dit links cliëntilisme leek Wallonië in slaap gesust - waarom nog werken aan structurele oplossingen, wanneer het manna uit de Vlaamse hemel komt vallen. De Vlaamse Regeringen onder Leterme en later Kris Peeters én de verkiezingsoverwinningen van diezelfde Leterme en later De Wever, deden de ogen open gaan. De radicalisering van de Vlaamse eisen tot een doorzichtige solidariteit, een responsabilisering en de Kopernicaanse Revolutie maakten dat de regionalisten binnen de PS zich terug meer begonnen te roeren.

De onverkwikkelijke affaires waarin tal van PS-politici op lokaal niveau zijn verwikkeld, werden vooral breed in de pers uitgesmeerd wanneer het één van de regionalisten betrof en veel minder wanneer het één van de PS-apparatsjiks was die duidelijke een scheve, dan wel sjoemelende schaats had gereden. Bovendien is de nieuwe teneur in geheel Wallonië een langzame verschuiving naar een regionalisme. Het nieuwe, doorslaggevende argument is daarbij het succes van het Marshallplan. In Vlaanderen wordt dit plan een mislukking genoemd, maar het neemt niet weg dat het een nieuw elan heeft voortgebracht. Nu ko ndat Marshallplan er maar komen omdat er een Waalse regering is, en er is een Waalse regering dankzij de staatshervorming, waar de Vlamingen om hadden gevraagd, en waarvan de Walen meer en meer de voordelen van beginnen in te zien. Wat ons leidt naar deze stelling: 'Minder francofonie en meer Wallonie'.

Ook Di Rupo weet dat. Hij zou het liefst van al terug Waals minister-president zijn, maar heeft het Vlaamse geld nog nodig. Dat is dan ook de enige reden waarom hij niet wil inbinden op zijn eis dat Wallonië niet mag verarmen. In één adem wordt daarbij steeds Brussel genoemd, omdat hij de lokale machtige baronnen (Onkelinckx, Moureaux, Thielemans,...) nodig heeft als tegengewicht tegenover de regionalistische stromingen in Luik en Charleroi. Dit verklaart waarom de PS wel degelijk met een plan B bezig is en waarom ze de illegale contructie Féderation Wallobrux ondersteunt. Dat dat laatste impliceert dat er ook een "corridor" nodig is over het grondgebied van St.Genesius Rode is voor de PS dan ook een evidentie. Dat de laatste die dit eiste de nationaalsocialist Hitler was, ontgaat dit samengaan van Waalsnationalisten en socialisten blijkbaar ook.

Hoe dan ook, de partij staat dan ook voor een moeilijk jaar waarbij ze weet dat bewegen naar links, bewegen naar rechts of stilstand sowieso stemmenverlies betekent. De oplossing die Di Rupo naar voor zal schuiven zal dan ook die oplossing zijn die hem het kleinste gezichtsverlies zal opleveren ... Dus wat wordt het voor Di Rupo? Wordt hij een tweede Mathot (die als minister in de jaren '80 stelde dat de staatsschuld zonder maatregelen wel zou verdwijnen, net zoals ze er plots gekomen was) of wordt hij de Waalse Schröder die als sociaaldemocraat Duitsland een zware reeks hervormingen deed ondergaan, waardoor het land nu terug de gezonde motor van Europa is. De hoop is het laatste, de vrees wordt dag na dag groter dat het het eerste is.

(EJ)