Stand van zaken: Sp.a

Daar waar de CD&V en Open VLD voor een deel in dezelfde electorale vijver vissen als de N-VA, zou dat normaal gezien voor de Sp.a niet het geval moeten zijn. Een duidelijke en eerlijke profilering moet het mogelijk maken om stemmenwinst te boeken, mist de correctheid van het eigen verhaal en mits de aanname dat het andere discours (N-VA) foutief is. Hoewel de laatste peilingen de Sp.a eigenlijk op ongeveer dezelfde hoogte stellen als de VLD en Vlaams Belang, verstond Caroline Gennez de kunst om haar partij bij de eerste achtervolger op de N-VA te rekenen. Dat de Sp.a procentueel dichter bij de VLD staat, dan bij de CD&V is waarschijnlijk een detail. Dat uit die andere peiling van La Libre Belgique bleek dat de Sp.a zelfs voorbij zou gestoken worden door de VLD, maakt zoveelste afgang van deze zwakke voorzitter des te pijnlijker.

De essentie van het verhaal is dat de socialistische partij er maar niet in slaagt om terug enige geloofwaardigheid op te bouwen. In tijden van economische crisis is dat een onvoorstelbaar gegeven voor een linkse partij. En net daar ligt het kalf gebonden! Na 7 jaar paars bewind is de partij er nooit meer in geslaagd om net dat "unique selling point" terug op de voorgrond te plaatsen. De inwisselbaarheid met de liberale Open VLD is te groot gebleken, paars eindigde dus wel degelijk conform de profetische woorden van L. Tobback in bont en blauw. Dat de sp.a ondertussen ook al decennia lang steeds aan de macht is gebleven, bevestigt enkel het beeld van de kaviaarsocialistische generatie - links lullen, rechts vullen.

Het dient gezegd dat de partij sinds de verloren stembusslag van 13 juni 2010 dan ook flink haar best heeft gedaan om dat beeld te bevestigen: een publieke vernedering van Frank Vandenbroucke, de quasi defenestratie van Peter Vanvelthoven ten voordele vande politiek onbekwame Lieten, gelekte mailing, de uithalen van L. Tobback die enkel als een nauwelijks verholen angst voor de toekomst van zoonlief gezien kunnen worden, het openlijk aanschurken tegen de PS door Gennez die de haar beloofde ministerstoel koste wat het kost wil veilig stellen,... Het gaat bij de Sp.a niet langer om het progressieve verhaal, het gaat om het persoonlijk gewin. Dat dit een erudiet en oorspronkelijk links denker zoals Vandenbroucke tot wanhoop moet drijven is dan ook een vanzelfsprekendheid. Ten bewijze: zijn goed onderbouwd verhaal over het optrekken van de pensioenleeftijd was op minder dan een halve dag door de miscommunicatie van Gennez met de pers herleid tot een bevestiging van hun onderlinge haat én tot de zinsnede dat de Sp.a als eerste Vlaamse partij in een antwoord op de Europese aanbevelingen, net de optrekking van de pensioenleeftijd naar voor bracht.

Voor een linkse partij kan dat weer tellen. Het is dan ook niet moeilijk dat Erik De Bruyn uiteindelijk uit de partij is gestapt om na jaren binnenskamers met Sp.a-rood tegenwind te hebben geboden, nu de nieuwe en oorspronkelijke socialistische partij Rood! heeft opgericht. Waarschijnlijk en hopelijk bedoelt Gennez dat met een verdere versnippering van het Vlaamse partijlandschap, want op een ogenblik dat één partij een recordscore haalt, en een andere – de LDD – virtueel uit het terrein verdwijnt lijken ook dat op het eerste gezicht loze woorden. Het is voor de Sp.a dan ook bang afwachten wat die afscheuring en mogelijke hergroepering op links met de Pvda, LSP en CAP op lange termijn kan betekenen. Wanneer er even over de grens naar Duitsland (Die Linke) of Nederland (SP) gekeken wordt, mag de Sp.a wel degelijk schrik hebben. Bovendien worden zij op dit moment ook nog eens door Groen! op de hielen gezeten.

Daarnaast is de Vlaamse bevolking - in tegendeel tot wat de top binnen de Sp.a lijkt te denken - verstandig genoeg om zelf de conclusie te trekken dat een voorzitster die constant baarlijke nonsens uitkraamt, naar alle waarschijnlijkheid niet de beste persoon is om als vertegenwoordiger naar de onderhandelingen te sturen wanneer het gaat over materies zoals de financieringswet, de indexatie, de pensioenleeftijd, of wat dan ook waar getallen die hoger liggen dan de gemiddelde kennis uit het lager onderwijs aan te pas komen.

Die ondraaglijke leegte van haar bestaan, noopt de partij er dan ook toe om vol in te zetten op de zusterpartij PS. Binnen een Belgisch kader is zij daardoor verzekerd van het mee bepalen van het beleid en het aanschuiven aan de politiek vleespotten. Binnen de Vlaamse context is de Sp.a verworden tot een kleine beweging die niet weegt op de politieke besluitvorming. Dat zij daardoor nog meer vervreemd van wat er werkelijk bij de bevolking leeft, maakt blijkbaar niet veel uit. In dat opzicht sluit ze dan weer nauw aan bij de ACV-top van de CD&V. Hoe ongeloofwaardig het ook klinkt, de grootste hoop voor de SP.a is inzetten op het uit elkaar spelen van de CD&V in de hoop de arbeidersvleugel van die partij te kunnen aantrekken. Ook voor de Sp.a wordt het komende jaar heel cruciaal.

(EJ)