"Tot de dood ons scheidt": gezamenlijke zelfmoord

Gisteren werd een meeslepend familiedrama niet langer draagbaar voor een echtpaar uit Wespelaar en kozen ze om er een ontroerend einde aan te maken. Nadat hun familie verscheurd werd, besloten ze zich hand in hand te laten meeslepen door een aanstormende trein. Zij bleven ondanks alle familieleed "Samen tot de dood hen scheidt", maar op die dood konden ze niet langer wachten. De gezamenlijke zelfmoord was al vijf dagen en nachten gepland én aangekondigd.

Georges Gosiaux en Paula Derkinderen, beiden in de zestig, namen vorige week al uitgebreid afscheid van hun familie. Het koppel gaf een laatste groet aan hun dierbaren en schonken al hun bezittingen weg. Twee dagen voor hun geplande dood lieten ze nog een afscheidsfoto maken met hun kinderen. Na de tragische zelfmoord, vond de politie ook vier afscheidsbrieven op tafel bij Gosiaux-Derkinderen.

De vier afscheidsbrieven waren voor hun kinderen, waarvan een voor een dochter van Paula uit een vorige relatie. Sindsdien lijkt een familiedrama de reden voor de dubbele zelfmoord.

Er klonk al een tijd ellende en geruzie huizes Gosiaux-Verkinderen. Het startte allemaal met de schokkende onthulling dat de vier kleinkinderen van Paula's dochter eigenlijk van haar man Georges waren. Na geweldige ruzies, kon het echtpaar toch de strijdbijl begraven en vergeefde Paula haar overspelige man om hand in hand voor de kinderen te blijven zorgen. Dat was echter niet hoe het gerecht het zag, waarop het echtpaar volledig ontspoorde en hand in hand naar de sporen van het nabijgelegen station in Wespelaar trokken.

De rechter had immers beslist dat het hoederecht volledig aan Paula's dochter werd toegewezen en dat 'mammie Derkinderen en pappie Gosiaux' elke vorm van zorg voor de kinderen werd ontnomen.

"Die kinderen waren hun alles", zegt de familie. Ondanks alles, heeft het echtpaar hun als eigen kinderen opgevoed. Met de scheiding van Paula's dochter hadden ze zich kunnen neerleggen, maar het hele gezin was er letterlijk en figuurlijk door verscheurd. Nu ze alles wat hen nog restte - de kleinkinderen - ook niet meer konden zien, besloten ze zich ook neer te leggen, maar dan letterlijk... op de sporen...

De kinderen rest nog al hun bezittingen. Paula's dochter kreeg dus alvast de kleinkinderen onder haar armen."Ge hebt nu alles wat ge wilt", stond er in haar afscheidsbrief. Hun zoon Mike kreeg de auto als afscheidscadeau. Hoewel zijn ouders al alles aangekondigd hadden, stortte Mike in wanneer hij het afgrijselijke nieuws hoorde. "Wat kon ik meer doen dan smeken?", huilt de zoon.

Misschien had het gesprek met hun zoon toch even invloed op Georges. De machinist van de goederentrein die de afgrijselijke dood van het koppel voor zijn ogen zag gebeuren, kon niet meer op tijd remmen. Hij probeerde wel secondenlang te toeteren toen hij aan 120km per uur op het handjeshoudende koppel afstormde. Blijkbaar leek dat wel voor twijfel zorgen bij Georges, die even van de sporen afliep. Maar de plannen lagen vast en vrouw Paula trok hem terug de sporen op.

Nu kan de familie niet langer afscheid nemen. De politie moest de familieleden het pijnlijke nieuws brengen dat een laatste groet zelfs niet meer mogelijk is, omdat de lijken zodanig zwaar zijn toegetakeld. (IV)