Tot nooit meer, Madame Non!

Feestgejuich, ontkurkte flessen schuimwijn, blijheid en vrolijkheid alom! Het lijkt een scène uit eender welke nieuwjaarsreceptie of familiefeest, maar het kan evengoed een momentopname uit eender welk partijhoofdkwartier zijn toen Joëlle Miquet de buitenwereld liet weten bij de volgende stembusslag niet meer op te komen op een federale lijst!
Joëlle, Madame Non voor de vrienden, verhuist naar het Brussels Gewest. Communautair in heel het land gekend als een harde tante, heeft ze er als minister van Binnenlandse Zaken eigenlijk niks van gebakken. Ongeveer alle dossiers zijn in amper resultaat producerende werkgroepen gedumpt of op de lange baan geschoven - een tactiek die ze al feilloos wist toe te passen bij de regeringsonderhandelingen.

Eigenlijk is er niemand rouwig om dat haar rol op federaal niveau is uitgespeeld. Haar arrogantie en constante onwil om vragen van parlementsleden te beantwoorden of zelfs nog maar te verschijnen in het parlement werden vaak nog overtroffen door een gemis aan dossierkennis. Nu mag ze nog even in Brussel haar ding doen om daarna te verworden tot een pietluttige voetnoot in de Belgische geschiedenis. (hvr)