Van den pot en den ketel

Het heette enkele dagen geleden dat formateur Elio Di Rupo zijn nek uitstak met zijn nota. Weliswaar deed hij als voorzitter van de PS enkele opmerkelijke toegevingen, het werd gisteren door de N-VA als onvoldoende bestempeld.

Op die houding wordt de N-VA nu (uiteraard) door de andere partijen afgerekend. “Grondige hervormingen vereisen moed, niet willen meedoen niet. Ik weet niet hoe je dan nog in de spiegel kan kijken als politicus”, sprak sp.a-voorzitster Caroline Gennez.

“Wij zijn wel verantwoordelijk”, profileerde Open VLD zich bij monde van voorzitter Alexander De Croo ten koste van de N-VA. “Als je een akkoord wil, moet je daarvoor vechten. Wie goals wil maken, moet op het veld durven komen”, hakte De Croo verder in op de N-VA. Dat de ‘njet’ van de partij van Bart De Wever grotendeels gebaseerd was op het feit dat de hardwerkende Belg, en dan vooral de hardwerkende Vlaming, volgens de nota-Di Rupo het gelag weer in z’n uppie mag betalen, vergat de kopman van toch ‘de partij van de middenklasse’ even.

Wouter Van Besien van Groen! vindt dat België niet mag “gegijzeld worden door de N-VA". De CD&V dan weer zit zo’n beetje op dezelfde golflengte als de N-VA maar durft daar niet voor uitkomen, uit schrik mee de zwarte piet voor het niet op de been krijgen van een regering te krijgen. “Zonder de N-VA heeft het geen zin”, verstopt voorzitter Wouter Beke zich achter grote broer De Wever.

Geen grote verrassingen dus aan Vlaamse zijde: postjes primeren uiteraard op een Vlaams front dat ons aller belangen verdedigt.

Aan Waalse zijde evenmin opvallende reacties. Joëlle Milquet van cdH wil “alleen verder met partijen die wél willen. Wie het land blokkeert mag niet winnen. Men moet werken met zij die moed tonen. De partijen moeten moed tonen, zich verantwoordelijk opstellen en respect voor de bevolking tonen.” Respect dus voor een bevolking, waarvan de meerderheid Vlaams is, een groep die tijdens de verkiezingen van vorig jaar resoluut voor de N-VA ging. Respect dus door hun partij te negeren en verder te doen zonder deze. Respect op z’n Milquetiaans, zo u wil.

Laurette Onkelinx, die voor de PS spreekt nu Di Rupo even niet mag, is “verbijsterd over de afwijzing door N-VA”. Ze vindt de toestand ernstig en wil eveneens verder praten met de partijen die dat wél willen. Charles Michel (MR) vindt de houding van de N-VA dan weer “onverantwoordelijk”. Hij zegt dat Bart De Wever “schrik heeft om zijn verantwoordelijkheid te nemen, onderhandelingen te beginnen en zijn visie te verdedigen”. Jean-Michel Javaux van de Waalse groenen stelde dat “communautaire vrede niet op de rug van sociale vrede mag komen”.

Niets dan te verwachten reacties uiteindelijk bij de andere partijen. De N-VA is de zondebok, de stok in het wiel dat België draaiend moet houden. Het ultieme bod van Elio Di Rupo, de man die zijn nek uitstak voor het welzijn van ons land, werd genadeloos afgekraakt. De Wever heeft volgens hoofdrolspeler PS niet de vereiste ‘guts’ om zich aan tafel te scharen. Dat diezelfde partij in oktober aan slechts enkele luttele uren genoeg had om de voorstellen van De Wever in de prullenmand te zwieren, neen, daar hebben ze het nu even niet over. Maar kent u dat van de pot en de ketel?

Wat nu, zegt u? Er zijn verschillende mogelijkheden om de huidige situatie aan te pakken. We lichten er enkele voor de hand liggende toe.

In de eerste plaats kunnen de partijen die ‘ja’ zeiden tegen de nota-Di Rupo samen gaan onderhandelen over het vormen van een nieuwe regering. Al zal dat misschien niet zo snel gaan gebeuren, gezien Di Rupo en CD&V al te kennen gaven geen heil zien in een regering zonder de N-VA.

De interessantste mogelijkheid is misschien wel het aanstellen door de koning van twee formateurs: De Wever en Di Rupo. De kopmannen van de twee grootste partijen uit beide landsdelen mogen er samen proberen uit te raken.

Andere mogelijkheid is het houden van nieuwe verkiezingen, waarin het uitkijken is naar wat enerzijds de burger aan zuidelijke zijde van de taalgrens denkt van het spel dat de Walen al eeuwen spelen: “gewoon wachten tot den Vlaming toegeeft, hij deed dat dusver al immer”. En aan noordelijke zijde naar wat de Vlaming denkt van het stijve been van de Wever, die als eerste níet doet wat de Letermes en andere voorgangers uit vorige tijden wél deden: toegeven aan de Walen.

Internetpolls bij verschillende Vlaamse kranten gaven gisteren al aan dat de Vlaming nog steeds massaal achter De Wever staat. “Eindelijk eens een Vlaming die ‘non’ durft zeggen”, was de teneur. Opvallend bij Waalse polls is dat er veel Walen achter een splitsing van het land stonden: bijna zeven op tien surfers. Her en der kreeg Bart De Wever zelfs schouderklopjes. (PhPa)