"Van een zus als Shana kan je alleen dromen"

Tot in de gang staat het volk aan te schuiven om te kunnen horen wat de familie van Shana over het meisje te zeggen heeft. En wat ze te zeggen hebben, laat niemand onbewogen. Het begon met de getuigenis van Jozef Bellens, de vader van Shana’s moeder. “Op zo’n manier een kleinkind verliezen is onmenselijk. Wij hebben eigenlijk twee kleinkinderen verloren. Ik heb meer gehuild in één week dan de voorbije 60 jaar en ik heb er nog last mee”, vertelde hij.

Toen meester Vander Velpen vroeg wat hem enigszins zou kunnen troosten, antwoordde de man: “Als we tenminste te weten konden komen hoe en waarom alles gebeurd is. Maar ik vrees dat we dat nooit zullen weten. En ik heb nog één vraag maar die ga ik hier niet stellen…”

“Huisje en kindjes”

Vervolgens kwamen Kirsty (14) en Brenda (17) samen naar voren. Als een bezorgde grootvader ondervraagde voorzitter Jordens hen. Dat verhoor ging vooral over de mooie herinneringen die ze aan hun zus hebben. “Ze was een hele lieve. We haalden veel grapjes uit en plaagden elkaar. We lachten veel. Ruzies waren rap vergeten”, haalde een erg stille Brenda aan.

“En Kevin was als een tweede broer voor mij”, ging haar jongere zus verder. “Soms was ik wel jaloers dat Kevin bij Shana was want dan had Shana minder tijd voor mij. Ze hadden het over samen een huis kopen en kindjes. Ik vond het wel erg dat ze weg zou gaan. Ik wou dat ze altijd bij mij was en dan kon ik meer niet elke dag bij haar zijn…”

Robby kwam als laatste van de kinderen getuigen. Ook hij wordt nog steeds erg emotioneel wanneer hij over zijn zus vertelt.

“Ik had een heel goede band met mijn zus. Als ik wou praten, was het altijd met Shana. En als ze problemen had, zou ze eerder naar mij komen in plaats van naar de ouders”, herinnerde hij zich. “Ik praat er niet over met mijn ouders, dat doet hen te veel pijn. Helemaal verwerken zal nooit lukken, maar ze is nu al bijna twee jaar weg. Nu begin ik het stilaan te beseffen dat ze nooit meer terugkomt…”

FiVr