Vertrek Vervotte slecht voor Leterme.

Ontslagnemend CD&V-minister Inge Vervotte verlaat dus de actieve politiek voor een functie binnen de zorgsector. Het weze haar gegund, maar enkele kanttekeningen moeten gemaakt worden.

Dat de minister voorlopig haar verantwoordelijkheden binnen lopende zaken blijft opnemen, is de logica zelve - ook al ze zelf wel hopen dat er tegen 1 juli 2013, de dag dat ze de functie van voorzitter van de vzw Emmaüs opneemt, toch uiteindelijk geen "regering-van-oneindig-doorlopende-zaken" meer zal zijn. Dat de nauwelijks 33-jarige Vervotte eerst ballerina wou worden, via de Sabena-saga als vakbondvrouw nationale bekendheid verwierf en op 25-jarige leeftijd als CD&V-politica direct één van de grote stemmentrekkers was, is in de klassieke pers meer dan uit de doeken gedaan.

Wat minder uit de verf komt is dat de jonge politica het verdeelde schip CD&V verlaat op het moment dat de fractie waar zijtoe behoort haar steun en stemmen meer dan ooit kan gebruiken. Inge Vervotte behoort - via de vakbondsbanden - als van nature tot de ACV-strekking, waartoe ook Leterme behoort. Die laatste zit in een potje viriel boksen met Vlaams Minister-president Peeters verwikkeld over de lijn die de CD&V dient te volgen: de centristische, ietwat linkse, Belgische lijn van Leterme versus de liberale, rechtste én Vlaamse lijn van Peeters. Het warm en koud blazen van een Beke bewijst dat de CD&V nog geen steeds op beide paarden wedt.

Het vertrek van Vervotte - die ook al eens naar aanleiding van de Fortisgate uit solidariteit met Leterme en Vandeurzen uit de politiek verdween - is dan ook meer dan een aderlating voor premier Leterme. De ACV-vleugel verliest zijn jong, fris uithangbord Vervotte en Leterme een politiek zwaargewicht in zijn interne strijd met Peeters.

Die jonge leeftijd is een tweede opvallend gegeven. Inge Vervotte kwam in de politiek op 25-jarige leeftijd en stapt na 8 jaar op om haar carrière een andere wending te geven. Zij is - net als de Van Brempten en Cathy Berxen - een exponent van een generatie die politiek voornamelijk (of enkel) ziet als een broodwinning, een opstap naar het grote geld, kortom het eigen gewin. Hoe sympathiek de snoetjes ook zijn, politiek ten behoeve van de bevolking komt niet op de eerste plaats. Net als het bedriegelijke alles-gratis-verhaal van Stevaert is ook dit een uitwas van de echte antipolitiek.

Het weze Inge Vervotte gegund haar leven verder uit te bouwen, maar Vlaanderen heeft geen behoefte meer aan politici die enkel voor zichzelf rijden. Dus geen "tot ziens", maar enkel een "het ga je goed".

(EJ)