Vervuiling bedreigt vissers

De ooit maagdelijke stranden rond de haven Ouzai, ten zuiden van Beiroet en dichtbij de internationale luchthaven Rafic Hariri in Libanon, zijn hopeloos vervuild met afval. De lokale vissers krijgen het er steeds moeilijker door de vervuiling.

Ouzai wordt vooral bevolkt door Libanezen uit het zuiden, die uit hun woonplaatsen vluchtten tijdens de Israëlische bezetting tussen 1982 en 2000. De netten van de vissers zitten voortdurend vol met afval. "We zijn geen echte vissers meer, we zijn eerder werknemers van Sukleen", zegt Maarouf Irani schertsend, verwijzend naar het afvalverwerkingsbedrijf in Libanon.

Volgens een plaatselijk onderzoeksbureau, Information International, zijn er in Libanon ongeveer 21 havens en visserskaden die samen zo'n 2500 vissersboten tellen, gebruikt door 6500 vissers. Ook in de zuidelijke steden Saida en Tyrus en de noordelijke stad Byblos zijn er aanzienlijke vissersenclaves.

Minder vis

Abdallah Mokdad is druk bezig plastic en ander afval uit zijn visnetten te plukken. "We halen tegenwoordig meer afval dan vis binnen", zegt hij hoofdschuddend. "Veel van dit vuil komt van de vuilstort Costa Brava, die aan zee ligt. Het is illegaal om dat afval in zee te dumpen, maar de overtreders worden beschermd door politici."

Ali Mekani, vader van vier kinderen, gelooft dat de visserij uitsterft. "We vissen twee of drie keer per dag en verdienen daar ongeveer 220 euro per maand mee. In het hoogseizoen misschien het dubbele. Het is een zwaar beroep geworden en we hebben geen recht op sociale bijstand", zegt hij.

Mekani vertelt dat er steeds minder vis wordt gevangen. Vroeger ving hij zo'n vijftig kilo sultan brahim - een lokale soort rode snapper - en een paar kilo garnalen per dag. Tegenwoordig vangt hij drie kilo vis en een paar honderd gram garnalen op een goede dag.

JS (IPS)