Vlaams Belang kan geen oppositie voeren.

Bruno Valkeniers, de getergde voorzitter van het Vlaams Belang, heeft toegegeven dat hij grote ambities had toen hij in 2008 voorzitter werd, maar dat hij die iet heeft kunnen realiseren.

Er loopt een heel grote parallel tussen het voorzitterschap van Valkeniers en de aanhoudende achteruitgang van het Vlaams Belang. Zijn hoop om enerzijds het Vlaams Belang zo groot te maken dat de partij - net zoals de PS - "incontournable" zou worden was eigenlijk niet meer dan een wens, een gedachte. Anderzijds hoopte hij wel op een Vlaams-nationalistisch front waarbij het cordon sanitaire aan diggelen zou liggen. Die hoop verzoop doordat binnen de partij een schisma was ontstaan over de te volgen koers, verzinnebeeld door de Schotense diva Marie-Rose Morel, waarbij de publieke opinie haar visie volgde. Net als een resem madatarissen die met slaande deuren vertrokken.

Als bitter smakende kers op de taart vond ook een ex-voorzitter - Vanhecke - het nodig de partij te verlaten en dat uitgerekend op Vlaanderens nationale feestdag. Niet dat het enkel om een ideologisch conflict ging: neen, beide zijden, in gelijk welke discussie onderstrepen immers eensgezindheid dat dat absoluut niet het geval is.

Ook buiten de partij om waren er een aantal factoren die de neergang bevestigden, waarvan de belangrijkste de opkomst van de N-Va was. Nooit heeft het Vlaams Belang ook maar één vuist kunnen maken tegen het succes van De Wever. Van een Vlaams front met het verbrande Vlaams Belang moest uit hoofde van de N-VA geen sprake meer zijn en voormalige leden en kiezers van het VB hadden een aanlokkelijk alternatief. Eén jaar federaal onderhandelen later, stelt diezelfde N-VA vast dat er met die Franstaligen geen land te bezeilen valt en dat een voor de Vlamingen eerbaar communautair akkoord nooit tot de mogelijkheden zal behoren - iets wat het Vlaams Belang al meer dan 20 jaar verkondigd.

Dit leek het momentum van het Vlaams Belang te worden. De triomf van het eigen gelijk die uit het terugtrekken uit de onderhandelingen door de N-VA, zou moeten vloeien, werd echter bloedrood in de kiem gesmoord toen Anders Behring Breivik zijn wanstaltige moordpartij ten uitvoer bracht. Van Anders Behring Breivik werd gezegd dat hij een christelijke fundamentalist is, een nationalist, een vrijmetselaar, een rechts-extremist… en prompt zijn alle partijen, verenigingen, blogs en anderen die zich in dit predicaat herkennen, bezig te argumenteren dat Breivik alles is behalve… waar zij voor staan - zo ook het Vlaams Belang.

En zo blijft het Vlaams Belang in de hoek zitten waar de klappen vallen. En in het defensief gedwongen, kan de partij geen offensieve oppositie voeren.

(EJ)