Vlaamse en Belgische partijen even sterk!

Nu de ene politieke horde na de andere wordt genomen door Elio Di Rupo, is het ook eens leerrijk om na te gaan hoe de publieke opinie dit alles opneemt. Straks publiceert De Standaard haar driemaandelijkse politieke barometer, La Libre Belgique deed dit vorige week al.

Wat direct opviel was dat de twee grootste partijen in beide landsdelen - N-VA en PS - een lichte winst maken tegenover de vorige peiling. In deze eerste peiling die werd afgenomen sinds de N-VA de onderhandelingen verliet, klokt de partij af op 36% van de stemmen. De stijging ligt binnen de foutenmarge, maar de afstand die de N-VA steeds verder opbouwt tegenover haar verkiezingsresultaat is ondertussen aanzienlijk geworden.

De N-VA blijft daarmee ruim dubbel zo groot als haar eerste achtervolger in het Vlaamse landsgedeelte; de CD&V die deze keer lichtjes verliest en rond de 16% strandt, een ietsje meer dan de sp.a met 14% en de VLD met 13% van de stemmen. Het Vlaams Belang blijft haar bodemkoers van 11% aanhouden waardoor de winst van de N-VA elders gezocht dient te worden, meer bepaald bij de CD&V die de verwachtingen nu ze van de N-VA "verlost" is, blijkbaar toch niet kan waar maken. Groen! blijft rond de 8% schommelen en de LDD is herleid tot een politiek randverschijnsel zoals de PVDA.

Een simulatie voor de zetelverdeling in het Vlaams Parlement leert dat CD&V, sp.a, Open Vld en Groen! samen niet meer over een meerderheid zouden beschikken! Zij zouden op 61 zetels stranden (CD&V - 20, sp.a - 18, vld - 17, Groen! - 6), terwijl N-VA (48) en Vlaams Belang (14) samen net de helft halen namelijk 62 van de 124 zetels. In het licht van de huidige federale regeringsonderhandelingen levert de simulatie dan ook een toch wel bijzonder interessante zetelverdeling op, waarbij UF (Union Francophone) met haar ene zetel op de wip zou komen te zitten tussen de traditionele Belgische partijen en de Vlaams-nationale oppositiepartijen.

Maar ook in procenten zakken de vier partijen net onder de vijftig procent. Dit betekent dat de legitimiteit van een eventuele regering–Di Rupo I in Vlaanderen nu reeds onder nul gezakt is, ook al zouden alle vier de Vlaamse onderhandelende partijen tot die regering toetreden. De term «Regering van Nationale Eenheid», zoals Elio di Rupo zijn regering graag zou noemen, houdt dan ook geen steek.

Het gebekvecht tussen Alexander de Croo en Wouter van Besien over partijen die wiskundig niet nodig zouden zijn in de federale regering krijgt daarmee toch wel een heel wrange bijsmaak. Hoe diep mag een federale meerderheid in Vlaanderen in een minderheid blijven steken voor de situatie onwelvoeglijk wordt?

(EJ)