Vlaamse en Franstalige kranten eren Wilfried Martens

De kranten eren in hun editorialen unaniem de staatsman die Wilfried Martens is geweest. Martens heeft België en Vlaanderen een nieuwe vorm gegeven.

Plichtbewust tot de laatste dag, titelt Gazet van Antwerpen. België verliest één van zijn belangrijkste naoorlogse politici, een staatsman pur sang, stelt Paul Geudens vast. Martens toonde moed door de crisis van de jaren tachtig aan te pakken. Onder zijn leiding werd ons land van de economische ondergang gered.

Een staatsman wiens betekenis moeilijk kan worden onderschat, oordeelt ook Eric Donckier in Het Belang van Limburg. Dag en nacht bezig met zijn werk, met de keerzijde dat hij vervreemde van zijn familie.

In Het Laatste Nieuws komt Jan Segers terug op de "ingebakken dienstbaarheid" van de overleden ex-premier, voor wie de Wetstraat een oord van plicht was. Martens geeft België en Vlaanderen een nieuwe vorm gegeven, en dat verdient groot respect.

Plicht en decorum kleefden aan Wilfried Martens, schrijft Liesbeth Van Impe in Het Nieuwsblad. Hij vertimmerde het land tot een federale staat. Maar er is ook de staatsschuld die onder Martens explodeerde, en de kloof met de burger die ontstond. Man van de macht, zo omschrijft ze de voormalige premier, maar met een indrukwekkend palmares.

Elke seconde een staatsman, luidt het in De Standaard. Zijn overlijden, aldus Bart Sturtewagen, herinnert eraan dat politiek een heel ander spel is geworden. Van voorspelbaar naar onstabiel. Maar ook vandaag heeft de democratie nog leiders nodig.

In De Morgen haalt Yves Desmet herinneringen op aan de overleden premier. Niemand in de Wetstraat identificeerde zich meer met zijn functie dan Martens. "Hij was zijn functie".

In De Tijd herinnert Isabel Albers eraan hoeveel Martens heeft geworsteld, politiek en privé, maar ook telkens weer is opgestaan. Zijn invulling van de betekenis van 'civil servant' kan als voorbeeld voor veel politici dienen.

Franstalige pers

Ook in de Franstalige kranten wordt de overleden ex-premier geëerd, en wijzen ze op de belangrijke rol die hij heeft gespeeld voor ons land.

In La Libre benadrukt Francis Van de Woestyne hoe zeldzaam politici zijn die zo hun persoonlijke stempel op een land hebben gedrukt.

La DH/Les Sports noemt Martens de meest symbolische premier die België heeft gekend, verwijzend naar de belangrijke dossiers uit zijn regeerperiode zoals het federalisme, Voeren of de economische saneringen van de jaren tachtig. Volgens de krant missen sommige Vlaamse politici misschien wat van zijn zin voor compromis, zijn respect voor het gegeven woord of zijn capaciteit om te evolueren.

Ook Béatrice Delvaux wijst in Le Soir op de andere weg die Martens heeft ingeslagen in vergelijking met de N-VA, namelijk die van de trouw aan België.

In L'Avenir luidt het dat Martens respect verdient voor zijn werk en trouw. Maar, aldus de krant, de architecten van het federalisme zijn ook de verwekkers van een staat waarin de gewesten steeds verder uit elkaar drijven.