Vlaanderen betaalt zich blauw

Niet alleen N-VA voozitter De Wever is , ook vanuit de academische wereld komen er meer en meer geluiden die euforie temperen.

De Wever stelde boudweg dat Vlaanderen in de nacht dat het financieringsakkoord beklonken werd, armer geworden was. Deze boutade vervat het totale onbegrip van de N-VA voorzitter voor het feit dat in ruil voor ampele en nog niet geconcretiseerde bevoegdheidsoverdrachten en een vermoeden van een responsabilisering, Vlaanderen een financiële aderlating gezet krijgt.

Ten eerste blijft de overheid verantwoordelijk voor de volledige inning van de belastingen en krijgen daarvan nog steeds een deel onder de vorm van dotaties met opcentiemen, i.p.v. dotaties tout court. Ook voor VUB-professor Herman Matthijs is het behoud van dit systeem een gemiste kans. De responsabilisering waar alle partijen op hamerden is zo van de baan.

Ten tweede stelt de N-VA dat de transfers van noord naar zuid nog zullen toenemen: Brussel krijgt 600 miljoen per jaar extra zonder dat er ook maar enige hervorming van niveau tegenover staat en Wallonië krijgt een extra transfuus van 500 miljoen als compensatie voor de gederfde inkomsten door een ietwat billijker verdeelsleutel die de federale inkomsten terug doet vloeien naar de plaats van oorsprong Vlaanderen. Het perverse is dat de eerlijke Vlaamse winst zo direct wordt afgeroomd. De gevolgen zullen in Vlaanderen snel gevoeld worden, in de eerste plaats al in het onderwijs dat minder zal krijgen door de nieuwe financieringswet.

Dat deze dotatie na 10 jaar wordt afgebouwd is een doekje voor het bloeden. De Belgische geschiedenis leert dat ongeveer elke 10 jaar er een nieuwe vraag naar geld vanuit het zuiden van het land op de agenda ligt. En hoe kunnen Wallonië en Brussel bijdragen in de 5 miljard euro die in elk van de komende 4 jaren bespaard dienen te worden als ze nu reeds extra geld nodig hebben? De vraag stellen is ze beantwoorden.

Dat de Vlaamse onderhandelende voorzitters loochenen dat er een vergroting van de transfers op komst is (bovenop de 7 miljard die jaarlijks via de sociale zekerheid wegstroomt uit Vlaanderen) is voor hen. Hun Franstalige collega's zijn een stuk eerlijker. Zij stellen onomwonden dat de transfers toch niet zo maar mogen ophouden, opdrogen of verminderen.

Vlaanderen lijkt inderdaad armer geworden: aan liquide middelen en aan illusies inzake eerlijke politici.

(EJ)