Vlaanderen in/en Europa.

Nu de Belgische regeringsvorming 500 dagen duurt en tegelijkertijd de Europese Unie middels de eurocrisis voor één van de grootste uitdagingen in haar bestaan staat, laten verschillende "specialisten" hun licht schijnen over de politieke crisis.

Marc Hooghe grijpt de schijnbare tweespalt tussen een verdere unificatie van Europa en de roep om meer Vlaamse autonomie aan om die laatste strekking de wacht aan te zeggen. De man heeft groot gelijk wanneer hij stelt dat de Belgische institutionele crisis maar mogelijk is omdat andere politieke niveaus de taken van de Belgische staat grotendeels overnemen, zijnde Vlaanderen, Europa en de ECB.

In zijn vertoog grijpt hij dit "multi-level government" fenomeen echter aan om te bewijzen dat de Vlaamse staatsvorming een achterhoedegevecht is en dat de Copernicaanse omwenteling van Minister-president Peeters getuigt van een "haast puberale romantiek". In zijn haast om die "enkele Vlaamse politici" te boekstaven als wereldvreemde nostalgici, gaat hij voorbij aan één belangrijk gegeven! Hij stelt dat in Vlaanderen nog steeds het 19-de eeuwse idee leeft van één dominante speler op het politieke veld en dat dit de Vlaamse staat dient te zijn.

Het omgekeerde is echter waar. De Belgische politieke cenakels houden willens nillens vast aan de macht en weigeren de veranderde wereld te aanvaarden, laat staan te omarmen. Het vertoog van De Wever, maar ook van Peeters, is dat van een verdampend België dat politieke macht afstaat aan Vlaanderen én Europa. Niet het romantisch Vlaams-nationalisme heeft de N-VA groot gemaakt, maar het standpunt dat zeker in tijden van crisis de tering naar de nering gezet dient te worden en dat dus het geldverslindende, langzaam eroderende en nutteloos wordende Belgische politieke niveau beter kan verdwijnen. Dat zou het "multi-level government" politiek en financieel overzichtelijker maken.

De 500 dagen aanmodderen heeft die stelling ruimschoots bewezen. Meer Europa als wereldspeler en meer regionalisering naar de inwoners toe gaan perfect samen. In die hoedanigheid is de hang naar de Belgische eenheid dan ook de enige nostalische, puberale tendens ...

(EJ)