Vluchtelingen uit Libië kunnen geen kant op

Terwijl de Afrikaanse Unie en de NAVO-leiders pleiten voor een politieke oplossing voor de Libische crisis, voelen duizenden vluchtelingen die vastzitten bij de Libisch-Tunesische grens zich in de steek gelaten.

Het VN-vluchtelingenkamp Shousha (foto) ligt dichtbij Ras Ajdir, naast de belangrijkste Libische kustweg naar Tripoli. Er verblijven ongeveer 3500 vluchtelingen en migranten. Het dagelijks leven is er zwaar als gevolg van de extreme hitte, zandstormen, gebrek aan sanitaire voorzieningen en overbevolking.

"Het is een hel. Er zijn geen scholen, er is geen elektriciteit, geen werk en met de ramadan voor de deur hebben we niet eens gelegenheid om ons fatsoenlijk te wassen", zegt Jamal uit Darfur. "We eten elke dag rijst en macaroni. Niemand helpt ons. Ik ga nog liever terug naar Libië. Of ik nu hier of daar ben, dood ga ik toch".

Italië

Volgens de Internationale Organisatie voor Migratie (IOM) zijn meer dan zeshonderdduizend van de ongeveer een miljoen burgers die Libië ontvluchtten, migranten. Ze komen uit Soedan, Somalië, Eritrea, Ethiopië, Irak, Nigeria en nog zo'n twintig andere landen.

Omdat de migranten bij de Libisch-Tunesische grens geen hulp verwachten van NAVO-landen en Afrikaanse landen, proberen honderden van hen de Middellandse Zee over te steken naar Europa. Ze realiseren zich daarbij dat ze een kans van één op tien hebben om die reis niet te overleven als gevolg van honger, verdrinking of onvermogen de juiste koers te houden.

"Ik heb in april, samen met tientallen anderen, geprobeerd Italië te bereiken. Maar onze boot kapseisde", zegt de Eritrese asielzoeker Nasih. "Er zijn veel mensen verdronken. Ik heb het gelukkig overleefd en ben in dit kamp beland. Maar ik ben bereid naar Libië te gaan en het nog een keer te proberen".

Bron: IPS

Beeld: Photo News