"Voor de ouders is de dood van een kind het ergste wat hen kan overkomen"

België is in diepe rouw. Een tragisch busongeluk veranderde het leven van velen. 28 doden, waaronder 22 jonge kinderen. Voor de ouders is het bang afwachten op nieuws van hun kind. En voor sommigen begint vandaag ook de lange lijdensweg van het verwerken, het dagelijkse rouwen en het zoeken naar de zin in hun leven. Want hoe ga je om met de dood van een kind of een naaste? En kom je dat ooit te boven? Wij spraken met Dokter De Roy van KULeuven.

Iedereen rouwt anders. "Maar in de beginperiode is het toch vooral belangrijk om in de eigen omgeving opgevangen te worden voor de familie en ouders. Het is zelfs schadelijk om nu al met therapeutische opvang te beginnen. Dat er therapeuten aanwezig zijn bij de ouders momenteel is een goede zaak. Zij kunnen de normale, spontane reacties van de ouders bekrachtigen. Maar voor begeleiding is het nu meestal nog te vroeg."

"Het is belangrijk om de eerste uren, dagen en weken de spontane emoties de vrije loop te laten. Vrienden, naasten en familieleden zijn nu enorm belangrijk in de opvang van de ouders. De aanwezige therapeuten kunnen wel sneller signalen opvangen van mensen waar het echt niet goed bij gaat. Ze kunnen helpen bij het brengen van rust en orde in de chaos die nu heerst. Ze zijn een vinger aan de pols. Ook in de komende weken zullen ze regelmatig gaan horen hoe het gaat. Maar het is belangrijk dat alles nu rustig verloopt, dat iedereen zijn emoties de vrije loop kan laten."

"De ouders zijn nu wanhopig en radeloos. Dat is een perfect normale reactie. De kinderen die erbij betrokken waren, zaten vaak ook in scoutsverenigingen, jeugdbewegingen, ze deden binnenkort misschien hun vormsel. Bij al die gemeenschappen komt er nu iets op gang, komt er steun."

Kan een ouder de dood van zijn kind ooit te boven komen?

"Voor een ouder is de dood van een kind het ergste wat hen kan overkomen. Deze ervaring tekent de kinderen die erbij waren. Het blijft hen bij. Het is enorm ingrijpend, een ongekende shock. Ze zullen het nog zeker enkele maanden bijzonder zwaar hebben. Maar nadien geven ze het een plaats, en denken ze er nog aan terug. Voor hen is het iets gemakkelijker. Bij de ouders knakt er iets op zo'n moment. Sommigen gaan door met hun leven, pikken de draad weer op, maar de dood van hun kind blijft altijd erg aanwezig. Sommigen gaan denken dat hun leven geen zin meer heeft en zullen nood hebben aan professionele begeleiding. Maar zelfs degenen met een 'normale' manier van rouwen en verwerking zijn getekend voor het leven."