Waarheen met het Vlaams Belang?

De in een niet zo lang geleden verleden, grootste partij in het Vlaamse politieke landschap (kartels uitgezonderd) deemstert niet alleen in de politieke peilingen weg, ook haar meest bekwame mandatarissen geven er de brui aan. De vraag is waar dit allemaal toe leidt.

In 2008 zat de partij reeds met een groot potentieel schisma opgescheept: Dewinter en Vanhecke spraken nauwelijks nog met elkaar. Uiteindelijk stemde Vanhecke in met Bruno Valkeniers als voorzitter om middels deze consensus-kandidaat de definitieve scheuring te vermijden. Om zijn eigen politieke vel te redden en onder druk van Dewinter koos Valkeniers in 2009 echter voor het kamp van laatstgenoemde, wat de directe aanzet zou blijken tot de huidige leegloop.

Wat vandaag overblijft van het Vlaams Belang is terug te voeren tot de anti-islamitische en anti-vreemdelingen strekking van de partij. Hiermee is de omvorming van het Vlaams Belang tot een soort Vlaamse versie van de PVV van Geert Wilders een feit. Om nu die evolutie te bezegelen wordt intern de positie van Bruno Valkeniers steeds luider in vraag gesteld - o.a. door Dewinter protegee Anke Van dermeersch in een interview in Dag Allemaal. De vooraf door Filip Dewinter uitgetekende opdracht voor Valkeniers – het uitzuiveren van de partij – zit er immers op.

De taak van consensus-voorzitter Valkeniers zit er dus eigenlijk op. De partij is "uitgezuiverd" van de gematigde en volksnationalistische stemmen, enkel de extreemrechtse vleugel blijft over. Officieel heet het dat de voorzitter mag blijven zitten tot na de gemeenteraadsverkiezingen van 2012, waarna hij bij een slechte electorale uitslag de eer aan zichzelf kan houden om de weg vrij te maken voor zijn opvolger. Dat zou Marijke Dillen kunnen worden die in de hoedanigheid van dochter van de stichter en voorzitter-voor-het-leven, wijlen Karel Dillen, een wervende achternaam zou moeten hebben. Of zou het toch Bart Laeremans zijn, het laatste parlementslid met inhoud die zijn volledige electorale gewicht wel eens verzilverd wil zien en nu in de positie zit om hoge eisen te stellen opdat hij zou blijven.

De vraag is of Filip Dewinter in deze pijnlijke tijden voor zijn partij nog kan en wil wachten met het buitenzetten van Valkeniers. En aangezien niet de voorzitter, maar Filip Dewinter in elk politiek debat verschijnt zou hij dan zelf het beste partijvoorzitter worden. Wellicht is hij ook de enige die in staat is om het VB uit het moeras te halen, aangezien hij zowat de enige is die de banden met de nog extremere N-SA (Nieuw-Solidaristisch Alternatief) zou kunnen aanhalen die anders onder de naam NDP (Nationaaldemocratische Partij) in 2012 naar de kiezer zouden stappen.

Daarmee zou de cirkel rond zijn. Dewinter is steeds een populist met een extreem rechts getint discours geweest, voor wie het Vlaams-nationalisme steeds op de tweede plaats kwam. Het schipperen tussen beide was niet altijd even gemakkelijk, maar met het mentaal gedwongen vertrek van de Vlaamsvoelenden uit de partij is er eindelijk duidelijkheid. Dewinter en het Vlaams Belang staan vanaf nu enkel en alleen nog voor een anti-vreemdelingenpartij, het Vlaams-nationalisme is enkel nog bij de N-VA terug te vinden.

(EJ)