Waarheen met Open VLD?

Nu de verschillende onderhandelaars van het octet partijen dat een regering wil vormen een drie weken durend verlof gegund is, kan het geen kwaad om ook zelf eens van op een afstand de gebeurtenissen van de afgelopen weken partij per partij te overlopen.

Naast de Sp.a en Groen! was ook Open Vld er als de kippen bij om mee te stappen in het plan Di Rupo om wat eerst wat verder te keuvelen en vervolgens gezamenlijk in te zien dat de situatie binnen de Belgische context best blauw-blauw wordt gelaten. Of het die toekomstige verwijzing naar die liberale kleur is die de VLD over de streept heeft getrokken, mag Joost weten. Feit is dat er aan de politieke houding van de VLD geen touw is aan vast te knopen. Als iemand nog snapt wat voor koers men bij de Open Vld echt wil varen, mag hij of zij altijd opstaan.

Ook de voorzitter Alexander de Croo mag nu eens duidelijkheid verschaffen, want alles wijst er op dat de man eigenlijk zelf niet goed meer weet waar ie mee bezig is. Je moet het immers maar presteren om eerst de ondertussen al tot vervelens toe geciteerde en tegelijkertijd beruchte stekker uit de federale regering te trekken op het communautaire onderwerp BHV, om 400 dagen onderhandelen later te vinden dat het nog veel en veel te vroeg is om een einde te maken aan die ridicule non-onderhandelingen over precies datzelfde onderwerp. Het enige verschil is dat de liberalen dan nog eens met de billen bloot staan inzake socio-economische dossiers want Franstalig links (met de hulp van Sp.a en Groen!) dicteert in die nota Di Rupo duidelijk de wet.

Toen Bart Dewever om een Vlaams front vroeg, hoopte die dat de VLD mee in dat verhaal zou stappen. Hij kon in zijn stoutste dromen niet verwachten dat De Croo Junior wat nog rest van zijn liberale achterban richting N-VA zou jagen. Er is dan ook niemand meer - uitgezonderd de mandatarissen van de Open Vld - die ook maar één reden heeft om opnieuw voor die partij te stemmen!

Het "Ja, maar", kon strategisch correct zijn, mits de gehonoreerde voorwaarde dat de N-VA ook verder mee zou onderhandelen. Politiek lichtgewicht De Croo kan echt niet hopen dat hij communautair zou slagen waar een zwaargewicht als De Wever faalt of het zou moeten zijn dat de man wereldvreemd is en echt niet weet welke furiën Onkelinx, Milquet en ook Di Rupo zijn.

Ook een centrum-rechts akkoord kan hij vergeten wanneer hij moet opboksen tegen een coalitie van PS, cdH, Ecolo, Groen! en sp.a, om dan te hopen dat hij samen met de MR sterk genoeg staat, terwijl die partij het FDF meetorst dat een veel minder rechts profiel heeft. Ook de Cd&V - wanneer de partij echt verder wil onderhandelen en haar ondergang tekenen - heeft een AVC-vleugel die niet afekerig staat tegenover de voorstellen van Di Rupo.

De enige echte reden die achter de verderzetting van deze non-strategie gezocht dient te worden, is het feit dat de druk van de (nog steeds) aftredende liberale ministers in het voorlopig aanblijvend kabinet Leterme II hun job veel te graag doen. De invloed die de VLD nu nog heeft op de besluitvorming van het land, zal in de toekomst sowieso kleiner worden - het wordt daarom ook uitkijken of de Open Vld in de volgende peiling nog 10% haalt, voor zover de partij nog een meetbaar resultaat zal halen. Het belang van die invloed én de persoonlijke belangen van enkele liberale excellenties zijn dus de enige objectieve parameters die nog spelen.

(EJ)