Wat na het akkoord BHV?

Vier Vlaamse partijen kunnen zich vinden in het onderhandelde BHV-akkoord, eentje heeft het moeilijk en eentje wijst gewoontegetrouw alles van de hand. Een overzicht waar ze nu staan.

Eerst en vooral dient de CD&V van Beke de revue te passeren. Verschillende politicologen, waaronder Dovos en Sinardet, huldigen de stellin gdat dit akkoord een overwinning is voor de CD&V omdat die partij heeft aangetoond wel een communautair akoord te kunnen sluiten, terwijl rechtstreekse concurrent N-VA dat niet vermocht. Dit zou ook impliceren dat de CD&V op middellange termijn een aanzienlijk deel van de kiezers van de N-Va zou terug winnen: Beke heeft immers voortgebracht wat de N-VA beloofde.

De vraag is of deze these ook daadwerkelijk bij de CD&V leeft - het zou getuigen van een immense wereldvreemdheid. Sedert 1945 verliest de partij elke 10 jaar ongeveer 5% van haar kiezers waardoor ze van meer dan de helft van de stemmen op amper één zesde is terug gevallen. De partij die gekend was om alle voordelen tegenover alle nadelen af te wegen - de christelijke enerzijds-anderzijds mentaliteit is al lang niet meer. De partj is noch links noch rechts, noch Vlaams noch Belgisch, enz. Het is een zichzelf incestueel in stand houdende folklore, een echo van een unitair verleden. De afhakende CD&V-kiezers zijn zij die dat hebben ingezien en die keren niet meer terug.

De VLD lijkt in eerste instantie een aanlokkelijk alternatief, ware het niet dat die partij op dit moment nergens ernstig wordt genomen. De erfenis van Verhofstadt en in mindere mate De Gucht en Dewael die de liberale partij als een persoonlijke verheerlijkings- en verrijkingsmachine zagen (waar in wezen elke liberaal geen graten in mag zien), waarbij leugens en bedrog sleutelwoorden waren, weegt nog steeds zwaar door. Bovendien hinkt de VLD nog meer van het ene been op het andere dan de CD&V.. Zelfs in die mate dat ze de liberale voorstellen van de N-VA afvalt en zo haar eigen programma afvalt. De liberalen evolueren richting politiek randfenomeen.

De N-VA lijkt de centrumrechtse wind in de zeilen te hebben, al zit de partij op dit huidige moment gewrongen met het akkoord. Minder erg dan gevreesd en bovendien nog met mondjesmaat gecommuniceerd, kan ze geen vuist maken. Op korte termijn zal veel afhangen van wat het financieringswet, de dotatie voor Brussel en de begroting met zich zullen meebrengen. Elke gebaarde draak is koren op de immense hooivork van De Wever. Op lange termijn ligt de toekomst voor het grijpen wanneer de partij zich weet om te vormen tot een echte volkspartij. Dat houdt in dat ze dissidente stemmen binnen de rangen moet leren dulden, dat individuele leden tegen omwille van principiële leden tegen de partijlijn in moeten kunnen stemmen wanneer het niet de "core business" van de partij is. De Vlaamse linkervleugel dient daar ook een stem te krijgen, waarbij niet enkel op ene Bracke gerekend moet worden, integendeel. Wanneer de partij daar in slaagt is een hertekening naar een eenvoudiger politiek landschap met een beperkt aantal partijen mogelijk.

Vooral omdat die Vlaamse linkervleugel niet echt onderdak vindt bij sp.a en Groen! Want laten we het inderdaad maar eens zeggen zoals het is: voor iemand als een Wouter van Besien of een Caroline Gennez is een communautair akkoord altijd mooi meegenomen om mee uit te pakken binnen de partij of in de media, maar eigenlijk is dit een onderwerp dat hen Sibersich koud laat.. Meer zelfs, het enige communautaire belang dat hun respectievelijke partijen Groen! en sp.a hebben is een zo lang mogelijk uitstel van het einde van België, omdat hun levenslijn via de Franstalige zusterpartijen loopt. eventueel met een bemoeilijking ervan. In die zin had dit akkoord voor hen ongetwijfeld beter gekund met bijvoorbeeld enkele reële bevoegdheden voor die Grootstedelijke Gemeenschap Brussel, zodat zij later tegenover separatisten zouden kunnen zwaaien met het vooruitzicht van een zeker verlies van heel de provincie Vlaams-Brabant.

Belangrijkst voor sp.a en Groen! is echter dat er nu –eindelijk– een federale regering gevormd kan worden, en dat de verkiezingen van 2014 niet noodzakelijk communautair getint hoeven te verlopen; waardoor de beide "progressieve fracties" weer wat meer kunnen opvallen tijdens de electorale campagne - al wordt het uitkijken wat de beweging Rood! vermag. Klein links lijkt een -tigtse adem gevonden te hebben die nu al mobiliseert in de ABVV-centrales om de komende saneringsregering (met daarin sp.a en misschien Groen!) het vuur na aan de schenen te leggen.

Het Vlaams Belang is radicaal tegen elk akkoord en wil nog steeds eigenmachtig België afbreken. Spijtig genoeg lijkt de partij zich vooral terug te plooien op Antwerpen waar Dewinter nog een laatste keer wil schitteren in 2012. Dit uit zelfverdediging terugtrekken op het reduit Antwerpen heeft ook zijn redenen. In Limburg, Oost-Vlaanderen en Brabant verlaten leden en mandatarissen nog steeds met bosjes het VB. Voor die partij is het bang afwachten wat de volgende stembusslag met zich zal meebrengen. Onzekerheid is het sleutelwoord!

Er blijkt ook nog een LDD te bestaan, waar een Lode Vereeck indruk maakt op zijn collega's maar niet op de bevolking ...

Voorlopig zijn er gaan winnaars of verliezers te noemen. Het akkoord bestendigd de huidige situatie, maar dit kan snel veranderen. Alhoewel: een bestendiging is eigenlijk een bevestiging van het failliet van de klassieke partijen. In heel Europa slagen zij er enkel in Schotland, Catalonië, Baskenland, maar ook Vlaanderen er niet meer in om aan een meerderheid te geraken met liberalen, socialisten en christendemocraten. En dat is de politieke revolutie die zich hier aftekent.

(EJ)