Wie deed de MR door de knieën gaan?

Hoewel het bereikte akkoord krakkemikkig is én slechts een deel van een totaalpakket waarvan de impact nog onduidelijk is, werden her en der de woorden historisch boven gehaald.

De doorbraak historisch noemen is dan ook een lapsus van jewelste, daar de financieringswet en de overdracht van bevoegdheden nog dienen te worden geregeld. Wanneer dat plaatje rond is volgt vervolgens de opmaak van een begroting én het in elkaar boksen van een regering met 8 partijen die een strak besparingsplan dienen voor te leggen. Historisch is het dus nog lang niet, hysterisch is het wel of beter was hij wel.

De passie waarmee Di Rupo het drama vertolkte zou een Shakespeare in zijn betere dagen bekoord hebben. De opwelling waarmee ene koning Albert met een militair toestel linea recta vanuit zijn vakantiebestemming (wat is die man veel op vakantie) terug naar Brussel werd gevlogen, is voer voor de betere dramaturgen. Maar wanneer er een oscar uitgereikt dient te worden, kan die niet anders gaan dan naar Beke voor zijn scenario.

Niet het drama van het zoveelste doorzichtige een-tweetje van koning en onderkoning Di Rupo forceerde de doorbraak, maar wel de kentering in de houding van de MR die daardoor dreigt de FDF-vleugel te verliezen. Zelf de prijs van de vereenvoudiging voor Belgen om vanuit het buitenland te kunnen stemmen, kan dit niet volledig verklaren. Ook de schrik die PS en cdh hadden om terug met De Wever geconfronteerd te worden speelt hier niet - de MR staat socio-economisch heel dicht tegen de N-VA. Het is het vertrek van CD&V-man Leterme die de druk op, of liever binnen de MR heeft verhoogd.

Door zijn vertrek nu aan te kondigen, dwong Leterme de onderhandelaars waar voor hun geld te kiezen. Vooral voor Charles Michel kwam dit hard aan. Dé opvolger van Leterme binnen de regering van lopende zaken is niemand anders dan MR-man Reynders. Bij het afspringen van de onderhandelingen zou die dus aan het hoofd van een regering komen die naar alle waarschijnlijkheid tot 2014 zou verder dobberen. Wat de clan Michel kan missen als kiespijn is dat eeuwige vijand binnen de MR - Reynders - als eerste Waalse premier sinds Leburton in het begin van de jaren '70, alle aandacht naar zich toe zou zuigen om zo de partij weer naar zijn hand te zetten.

Dat en enkel dat heeft Michel doen bewegen. Dat en passant de FDF zichzelf buiten de MR zou zetten is aardig meegenomen aangezien dat de objectieve bondgenoten van Reynders zijn.

Niemand met enig politiek verstand gelooft dat dit enkel en alleen toeval is, wat impliceert dat dit een uitgekiend scenario betreft waarbij Beke de pen heeft vastgehouden. Of het akkoord te verdedigen valt, valt nog te bezien. Wat wel is: Beke kent het politieke spelletje beter dan wat velen hem aangeven ... en daar kunnen nog rare verrassingen uit voorkomen.

(EJ)