Een ode aan deernes met rode haren

Het begon allemaal in het holst van de nacht.
Plots een mobieltje dat rinkelt. Je negeert het gerinkel en probeert je te concentreren op je droom die net onderbroken werd. Het was immers een mooie droom: eentje met een bolide onder je kont die je in het echte leven nooit betalen kan. Enfin, de meesten onder ons toch niet. Net wanneer je de Pagani Zonda naar derde versnelling wil schakelen (in tweede heb je inmiddels de rode zone op de toerenteller reeds bereikt) begint dat gerinkel opnieuw. Je wrijft de slaap uit je ogen, neemt je mobieltje op en laat je meest knorrige 'Hallo' horen.

"Hela, een beetje vriendelijker kan ook wel, he!" zo klinkt het aan de andere kant van de lijn. Opgewekt. Een beetje met een dubbele tong, dat wel. "Je weet toch wat ze zeggen over meisjes met rode haren, he?"

Een vriendin, een zotte trees die af en toe ook wel eens in je dromen voorkomt. Al zijn die dromen over haar doorgaans iets vochtiger dan die met Italiaanse sportwagens. Mevrouw zit in ergens in Brussel. Er rijden op dit uur bussen noch treinen en geld om een taxi te nemen heeft ze niet meer in haar portemonnee zitten. Teveel cocktails gedronken. Haar bancontact om verse centjes af te halen, die moet ze ergens kwijtgespeeld zijn. Cardstop al gebeld? "Neeee, nog tijd genoeg voor. Morgen of zo. Ik wil nu naar huis. Kan je me niet even komen halen?"

Nog steeds een beetje slecht gezind omdat je in het holst van de nacht gestoord werd en omdat je al een korte nacht hebt omdat je straks aan 'de vroege' moet beginnen. Maar tegelijk voel je een eigenaardige opwinding zich een heel klein beetje meester begint te maken van je lichaam. Tachtig kilometer heen en dan nog eens terug: veel slapen zal er niet meer bij zijn.

Wat ze zeggen over 'meisjes met rode haren'? Dat weet je. En vanaf nu weet je ook donders goed dat het nog waar is ook. Vandaar een ode. Een ode aan deernes met rode haren. (SL)