Hoera voor lekkere kontjes LXXXIV

Vandaag is het 8 april en precies veertig jaar geleden dat de knotsgekke kunstenaar Pablo Picasso zijn laatste adem uitblies.
Die Pablo Picasso, dat was nogal een schilder. Toen hij twintig was, woonde hij in Parijs en had hij geen nagel om aan zijn stinkende gat te krabben. Want stinken, dat deed zijn gat: hij had nog niet eens geld om een deftig stokbrood te kopen, laat staan wc-papier of zeep. Hij werd er zowaar depressief van. Zo depressief dat hij er sombere schilderijen van begon te maken, hoofdzakelijk in het grijs en donkerblauw. Men spreekt dan ook over de 'blauwe periode' van Picasso.

Lang bleef die blauwe periode niet duren. Tegen de tijd dat hij 24 was, vlogen zijn schilderijen als zoete broodjes over de spreekwoordelijke toonbank en met de centjes die hij eraan verdiende kon hij eindelijk zeep, wc-papier en deftige kleren kopen. Het duurde dan ook niet lang of hij sloeg zijn eerste lief aan de haak. Picasso was zo blij dat hij andere tinten ging gebruiken: lichtblauw en roze. De roze periode van Picasso.

Fernande mocht dan wel zijn eerste serieus lief zijn, maar bijlange nog niet het laatste. De kunstenaar kneep op tijd en stond eens graaf in een vers kontje. (SL)