Hooray for boobies: vettige vrijdag CXLVII

Niet altijd loopt het van een leien dakje.
Bam, gedaan, hopeloos kapot. Na enkele jaren trouwe dienst, het zomaar opgegeven. Nooit meer zullen wij samen trips maken naar Parijs, Breda, Aken of dichter bij huis. Nooit meer zullen wij samen 's morgens op de redactie arriveren en hetzelfde denken. Verdomme toch, zo'n file, waar gaan al die mensen toch naartoe? Nu is het eventjes welletjes geweest en straks keren wij alweer huiswaarts, hopelijk zal het dan wat minder druk op de snelweg zijn. Ja, met een beetje geluk zal de linkerrijstrook zo vrij zijn dat we het op een drafje kunnen zetten.

Geprezen waren jouw kracht, jouw sportieve prestaties en jouw sublieme wegligging. Toch had je steeds slechts matige dorst en in ruil daarvoor kreeg je enkel het allerbeste te drinken. Want jij, Black Bimmer, was de vijfde persoon in ons gezin, maar bijlange niet het vijfde wiel aan de wagen. Nu sta je daar, bewegingloos voor de deur en zijn het slechts hersenspinsels, of is het echt? Is jouw fiere, stoute, ietwat agressieve blik van weleer verworden tot troosteloos staren? Kan niet, want auto's hebben geen ziel, al zou het niet echt verwonderen dat door jouw brandstofleidingen een druppel bloed vloeide. Nu sta je nog hier, maar straks ben je al onderweg naar Kroatië. Het ga je goed daar, vaarwel. Een opvolger voor jou zoeken zal niet makkelijk zijn, maar het moet. Het moet.

Gelukkig is het vrijdag en zijn er borsten bij de vleet om het leed toch nog wat te verzachten. (SL)