Plots stond daar een poedelnaakte Rosie Jones

Stel je even voor: je zit op een doordeweekse avond ergens op café.
Geen chique boîte, maar zo'n café waar af en toe in de late uurtjes wel eens een strontzatte marginaal durft binnen te vallen. Gelegen in een straat waar af en toe de ene Albanees de andere Turk wel eens in de nootjes schiet omwille van geplette aspirines in de plaats van coke. Zo'n café dat auteurs van fictie wel eens durft te inspireren vanwege de avonturen die geen hond gelooft.

Wel, hoe hard zou je dan schrikken dat plots Rosie Jones daar binnen stond, poedelnaakt? Ik schrok alleszins nog geen beetje, vanochtend in de vroege uurtjes. Ik schrok nog harder toen ze vrank en vrij op me toe kwam gestapt, haar blote boezem in mijn rug drukte en iets in mijn oor wilde fluisteren. Wilde fluisteren, want net op dat moment verpestte mijn verdomde wekker alles.

Genoeg gezeverd, nu serieus: de laatste outtakes van Nuts, met Rosie Jones die niet veel om het lijf heeft. (SL)