Albert’ke in Congo

Bonjour. Toeters en bellen. Congo is dit jaar vijftig jaar onafhankelijk. Papa Albert was daarom een hele week op bezoek bij zijn kinderen in Congo. Niet bij de straatkinderen - die hadden de ordediensten keurig weggeveegd - maar bij mensen die in onze vorst een vader zagen. “Papa is hier om zijn kinderen te leren hoe ze moeten leven”, klonk het hoopvol uit de mond van de Congolezen.

IJdele hoop, zo blijkt. Want Albert zei buiten een occasionele bonjour geen woord tegen de lokale bevolking. Jammer, want de Congolees in de straat kan wel een bemoedigend schouderklopje of zevenentwintig gebruiken. De Democratische Republiek Congo is zo ongeveer het meest corrupte en armzaligste land van Afrika. En in die discipline is toch wel wat concurrentie.

Onder de Belgen was het beter? Op vlak van faciliteiten wel. Er was telefoon, er was post, er reden treinen en er waren wegen. Ter vergelijking: nu ligt er hooguit 500 km asfaltweg in Congo. Nog eens ter vergelijking: Congo is zo groot als West-Europa.

Onder de Belgen was het beter? Onder Leopold II niet. Die plunderde het land en stelde de Congolezen te werk met harde hand. Of zonder hand. Want de zwarten die niet hard genoeg werkten, zagen hun handen afgekapt. Volgens de meest pessimistische bronnen zouden 8 miljoen Congolezen de dood hebben gevonden onder onze voormalige koning.

Onder de Belgen was het beter? De voorbije week zeker. Alle donkere wolken die boven het land stonden geparkeerd, werden heel even weggesleept door takeldienst Albert en Paola. Zonder woorden en zonder te veel daden. Maar ze waren wel weg. Au revoir, waarschijnlijk. (SF)