André Rieu walst door Sportpaleis

André Rieu speelde donderdagavond voor een akelig leeg Sportpaleis. De bovenste tribunes bleven helemaal leeg, de lagere regionen vertoonden open gaten. Een ver naar voor geschoven podium kon niet camoufleren dat slechts vijfduizend zitjes waren bezet. Niet dat de Maastrichtse orkestleider dat aan zijn muzikale hartje laat komen. "Exact vijfentwintig jaar reis ik met mijn Johann Strauss Orkest de wereld rond. Ik ben wat blij dat we ons zilveren jubileum in deze romantische zaal vieren", fleemt Rieu. "Vanavond serveren we u de hoogtepunten uit de voorbije kwarteeuw. Nu ja, niet alle hoogtepunten want dan wordt het een wel heel lange avond." De violist hield woord. Er passeerde een polonaise van herkenbare deuntjes. Het publiek kon pretentieloos meeklappen, meezingen of meewiegen met Tirritomba, drie tenoren, zes sopranen Strauss & Co en de obligate walsjes. Eigenlijk is dit klassiek-light, met respect voor Rieu want hij drilt zijn orkest tot de perfectie. Al kan het muzikale maatwerk niet verhullen dat na vijfentwintig jaar toeren de routine in het zestigkoppige Johann Strauss Orkest zit. Een glimlach komt dan al eens geforceerd over. We missen wat pit en bombast in de set. Daar kan de -bijwijlen flauwe- humor weinig aan veranderen. Een grote hamer uit piepschuim, een in slaap vallende solist en gekke bekken trekken hoeven voor ons niet per se. Al denkt het publiek daar anders over. De ongein gaat erin als zoete koek en als er op het einde nog ballonnetjes naar beneden tuimelen is het helemaal dolle boel.

Stefan LAENEN

Foto CJ