"Antisemitische, racistische monsters, die Smurfen!"

De Smurfen bestaan al sinds 1965 en zijn echte iconen geworden van onze jeugd, met strips, tekenfilms, muziek en binnenkort zelfs de 3D-film. Nu beweert een Franse auteur dat het helemaal niet die lieverdjes zijn waar iedereen ze voor houdt.
Antoine Buéno, de auteur waar het over gaat, doet zijn uitspraak in zijn werk 'Het kleine blauwe boekje'. Zijn argumentatie is anders niet slecht: Peyo, de geestelijke vader van de blauwe boswezentjes, heeft zelf de Duitse bezetting meegemaakt tijdens de tweede wereldoorlog. Verder is het smurfendorp een kleine afspiegeling van een maatschappij met één totalitaire leider.

Smurfin, de blonde schone die iedereen in vervoering brengt, is een typische afspiegeling van het Arische ideaal, terwijl Gargamel, de boze tovenaar en eeuwige slechterik, wel hel veel weg heeft van een jood. Zijn kat heet, toeval of niet, Asraël, wat niet erg ver ligt van Israël.

In de strip 'De Zwarte Smurfen' zijn de slechteriken de zwarte exemplaren, wat op racisme kan wijzen.

Nu vragen we ons toch enigszins af of de man wel al die moeite had moeten doen om zijn stelling te onderbouwen. Wie de verhalen van de Smurfen enigszins kent, herkent ongetwijfeld de onderstaande cover. Moeten we er nog een tekeningetje bij maken? (KA)