Bart De Wever: “Ik ben geen dooie vis, ik zie er alleen zo uit”

Bart De Wever vroeger en nu: visueel is dat een heel verschil. “Ik schrik als ik mezelf op tv zie. Zo hard, zo koud, zo bloedserieus”, zo zegt hij zelf.

Auteur Karel Cambien snuisterde in de kranten en boekskes, op zoek naar de meest markante uitspraken van Bart De Wever. Die bundelde hij in een boek: “Ik ben (niet) staatsgevaarlijk” en Story geeft alvast een voorsmaakje weg.

Aan sommige van die uitspraken wordt de Antwerpse burgervader niet graag herinnerd, maar schrappen hoefde niet voor Bart: “Enkel in een dictatuur mag je nooit lachen met de leider”, zo legt hij uit.

In een niet zo ver verleden was de politieker een gezellig dikkerdje, tot hij vond dat het genoeg was: “Toen ik in de Efteling mezelf nog nauwelijks in een karretje kon wringen, heb ik gezegd: 'Nu is het gedaan, ik doe er iets aan.' Toen ik een brief mocht ontvangen van de voetbalclub Beerschot werd mijn aandacht vooral getrokken door het logo van sponsor Quick.”: zo ver zat de 'eetverslaving' van Bart.

Thans weegt hij ruim een halve De Wever minder en dat maakte hem qua uiterlijk heel wat stuurser, maar vanbinnen is hij steeds dezelfde gebleven: “Ik ben heel onzeker en in wezen een heel verlegen mens. Ik heb mezelf gedwongen om die verlegenheid te overwinnen, maar dat blijft altijd een gevecht van elke dag. Ik ben geen dooie vis. Ik zie er alleen zo uit.”

Door zijn drukke carrière als politieker schiet hij thuis wel eens tekort, dat beseft hij zelf ook wel: “Ik wens me te verontschuldigen bij mijn vrouw, voor al die keren dat ik zou koken maar er geen eten op tafel kwam, voor al die luiers die ik achterstevoren kleefde, met alle onwelriekende gevolgen van dien.”

Tot slot laat hij nog weten dat het ook in bed gene vette is: “Bij ons is 'vanavond niet, schat' helaas de regel en 'vanavond wel, schat' de uitzondering. Maar ach, wat moet dan een gezin zeggen waarvan de pa een half jaar vastzit op een booreiland of op missie in Afghanistan?” (SL)