"BMI is slechte maatstaf"

De Body Mass Index (BMI) is een foute maatstaf om over- of ondergewicht te bepalen. Dat zeggen althans twee Amerikaanse onderzoekers. Ze pleiten dan ook voor aangepaste BMI-criteria, waarbij mannen en vrouwen gescheiden worden.Momenteel is de BMI zowat dé maatstaf voor zwaarlijvigheid in de wereld. Het wordt gemeten door het gewicht te delen door het kwadraat van de lengte van een bepaald persoon. Vallen de gemeten waardes tussen 18,5 en 24,9, dan heeft u een normaal gewicht. Wanneer de waardes buiten deze criteria vallen, leidt u aan onder- of overgewicht.

De BMI-index zou echter een vertekend beeld geven. Door middel van een röntgenscan die een onderscheid maakt tussen spier-, vet- en botmassa, bepaalden Amerikaanse onderzoekers het werkelijke vetpercentage van 1.400 volwassen patiënten van een kliniek in New York. Volgens de BMI-index was 26 procent van de patiënten obees, terwijl dat volgens de onderzoekers in werkelijkheid 64 procent moest zijn.

Vijftigers

Grootste probleemgroep bleken vrouwen ouder van vijftig te zijn. Meer dan de helft onder hen wordt onterecht gezond verklaard op basis van de Body Mass Index, terwijl ze eigenlijk aan overgewicht lijden. Mannen worden op basis van de BMI dan weer - onterecht - als zwaarlijvig bestempeld, omdat ze gespierd zijn.

De onderzoekers menen bovendien dat het hormoon leptine, dat het hongergevoel reguleert, vaak over het hoofd gezien wordt. Leptine wordt geproduceerd door de vetcellen en is een goede maatstaf voor het werkelijke vetpercentage.

Volgens de Amerikanen zouden de BMI-metingen dan ook herzien moeten worden. De nieuwe grenzen voor mannen en vrouwen moeten respectievelijk 28 en 24 zijn (in plaats van 30 nu). Het leptinegehalte in het bloed zou dan bij de gemeten BMIwaarde opgeteld moeten worden.