Bon Jovi klinkt als jukebox in Zeebrugge

Het strand van Zeebrugge werd
gisteren herdoopt tot ’Bon Jovi
Beach’. Een Amerikaanse show,
John in vorm en een jukebox
vol hits: de ingrediënten van
een bejubelde, maar soms
belegen show.

Pas geland met het privevliegtuig
in Oostende leek John Bongiovi nog
zijn vliegeniersjasje en dito bril te
dragen toen hij het podium in Zeebrugge
besteeg. Zijn publiek, dat
was al veel langer aanwezig.

Hondstrouw

Hondstrouw
zijn ze, de Bon Jovifans
die al 's middags onder een nog dreigende
hemel op het strand postvatten.
Hondstrouw zijn ze er eens om de zoveel
jaar weer bij als de Amerikaanse
machine ons land aandoet, en elke
keer opnieuw lijken ze een revival
van het jeansjasje in te luiden.

Don't leave me tonight. Meer statement
had de groep in de openingssong
niet nodig om een hele kuststrook
aan zich te binden. Waarom
zou je, zelfs op de hoger gelegen dijk,
wegwandelen? De hemel was inmiddels
prachtig uitgeklaard en onder
een gloedvolle avondzon schitterde
Bon Jovi nog meer. Met een vroeg
meegezongen 'You give love a bad
name', met de mededeling van John
(49) dat hij nog klein was toen Madonna
de echte Lady Gaga was. Gesneden
koek voor de vele veertigers
op het strand.

Clichés

En dat belegen dan? Welja, beetje
toch, omdat Bon Jovi nu toch al twee
jaar geen nieuw werk uit heeft en de
frisheid soms ontbreekt in het repertoire.
'It's my life' was evengoed een
feestje, maar zo eentje waar het bier
al wat verschraald begint te ruiken.
En dan waren er ook die reuzenprojecties
tijdens 'We weren't born to follow'.
Zowat alle Amerikaanse clichés
flitsten op de schermen, van Obama
over John Lennon tot Martin Luther
King.

Na een uur concert kreeg ook Richie
Sambora een gloriemoment,
toen hij 'Bed of roses' open liet (b)loeien.
Een mooi moment, want na een
periode van 'rehab' staat de giatrist
weer parmantig paraat tussen zijn
vier makkers. De sound en ook de
stem van Bon Jovi was zo weer wat
je van de band mag verwachten. Veel
anders dan op plaat klonk het niet,
en dat kan zowel een compliment
als een manco zijn.

Voor de 30.000
aanwezigen in Zeebrugge was het al
avontuurlijk genoeg, zij zongen en
klapten mee op commando. "Looks
good here," zei John, en voorwaar
hij had gelijk. Op de jukebox mocht
dan een laagje stof liggen, dat werd
zachtjes weggeblazen door een zeebriesje
en een groep met goesting.
Meer moet dat soms niet zijn om een
bejubeld concert te krijgen.

Kristof BOHEZ