Humorist Raf Coppens zwaar aan de pillen

Achter elke lach schuilt een traan. Het is een huizenhoog cliché dat zeker voor Raf Coppens opgaat. De ooit zo populaire humorist verliet noodgedwongen de spotlights van vtm. Nu levert hij strijd met zijn zwartste gedachten. “Ik ben manisch-depressief, maar dan zonder hoge pieken. Ik kan niet meer doen dan massa’s pillen nemen”, is Coppens openhartig.

Zowat elke Belg moet de afgelopen jaren minstens een keer naar de eindejaarsconference van Raf Coppens hebben gekeken. Met de ietwat droge en negatief ingestelde humorist waaide een frisse wind doorheen de gevestigde waarden van de Vlaamse comedy. Coppens zou normaal zeven eindejaarsshows opvoeren. Zo stond dat in het contract dat de Oost-Vlaming had met televisiezender VTM. Maar na vijf edities volstond het voor de heren van de Medialaan.

En sindsdien gaat het bergaf met Coppens. Zijn shows trekken minder volk en dat frustreert hem. “Mijn hoogtepunt in 2009: negentien man in jeugdhuis Den Eglantier in Berchem, na de pauze nog veertien man”, schreef hij op zijn website. Het was geen grap. Het doet Coppens nadenken over zijn toekomst. “Ik wil weer een nobody zijn die gaat werken - liefst niet te hard – en op zaterdag naar een concert kan gaan”, vertrouwde hij het weekblad Dag Allemaal toe.

Coppens was de ietwat zwartgallige humorist die nooit met eigen moppen lachte. En dat was geen rolletje. “Ik ben gewoon zo. Dat is genetisch bepaald. En ik ben gewoon een negativist. Dat heeft op zich niets met mijn ziekte te maken”, weet de 44-jarige artiest. Coppens is manisch-depressief. “Maar dan zonder hoge pieken”, voegt hij er fijntjes aan toe. “Het is al tien jaar zo. Ik kan niets meer doen dan massa’s pillen nemen: antidepressiva en stemmingsstabilisatoren. Maar als ik door het raam kijk, zie ik een zwart landschap.”

Muziek is voor Coppens een uitweg, een uitlaatklep. Zo moet hij zijn zwartgallige gevoelens niet opkroppen. “Alleen wil geen enkel radiostation mijn depressieve platen spelen. Schandalig! Axl Peleman en Frank Vander linder kunnen toch ook niet zingen, en die draaien ze wel”, klinkt hij neerslachtig. “Ach, ambitie is de voedingsbodem voor frustratie. Eigenlijk heb ik het allemaal een beetje gehad.” (GVR)