Jan Decleir: "De nulmeridiaan liep door mijn achterwerk"

Jan Decleir is op zijn zachtst gezegd geen kater om zonder handschoenen aan te pakken. Op 66-jarige leeftijd beseft hij alsmaar meer dat hij misschien te veel op zichzelf gericht was.

"Ik was een egotripperig kereltje. Dat is iets aan het afnemen, maar in mijn puberteit liep de nulmeridiaan door mijn achterwerk. Dus was er ook geen plaats voor mijn vader, zelfs niet voor conflict", steekt Decleir van wal in een krant van De Persgroep.

Toch is er één iemand in Decleirs leven die zijn ziel danig kan beroeren. "Mijn vrouw en ik, dat is alleen maar liefde. Daar is verder niks aan, qua vertelsels. Maar ze moet natuurlijk wel op tijd gestraft worden. Weet ik veel. Zoals onze grootouders zeiden: 'Als je liefhebt, dat je de roede niet mag sparen'. Als ik mijn kinderen zie spelen kan ik er ook echt van genieten. Zeker als ik een nabespreking voel komen die geanimeerd zal zijn. Een beetje wrijving is plezierig."

"Ik kom vaak over als een nukkige kerel. Ik snap niet waarom. Ik kan mezelf wel beladen met alle zonden van Israël. Maar verder vind ik dat ik nogal een vrolijke kerel ben. Ik schijn ook somber over te komen, streberig. Dit gezicht, daar heb ik natuurlijk part noch deel aan, dat zijn mijn ouders die me dat geflikt hebben."

Toen Jan nog een Janneke was: in 1971 maakte hij zijn debuut in de film 'Mira', waarin de blote borsten van Willeke Van Amelrooy centraal staan. Hier de trailer: