Jan Verheyen presenteert: de 5 grootste filmbitches ooit (video)

Deze week presenteert Jan Verheyen ons een kleine bloemlezing uit het meest wansmakelijke dat hij in zijn filmcollectie kan terugvinden. En geloof ons, daar zitten behoorlijke pareltjes bij. Vandaag: de vijf grootste filmbitches ooit!
Ter gelegenheid van de befaamde en beruchte 'Nacht van de Wansmaak', binnenkort in de zaal in een cinema in jouw buurt, presenteert Jan Verheyen ons een week lang op vergeten filmpareltjes in het Wansmaak-genre. Bovendien kan je nog steeds 25 duokaarten voor deze niet te missen, nu al legendarische avond winnen... Daarvoor vul je dit wedstrijdformulier in!

Bij ‘sterke vrouwen’ denken we spontaan aan politieke ijzervreters als Indira Ghandi, Imelda Marcos, Margaret Thatcher, Angela Merkel of Maggie De Block, maar dat zijn watjes in vergelijking met de waarlijk penisverschrompelende she-devils die de filmgeschiedenis hebben gekleurd. Bloedrood gekleurd, that is, en bij voorkeur met een minimum aan kleren aan.

5. The Naked Fist
Geen katje om zonder handschoenen aan te pakken, Jillian Kesner, vrouwelijke karatekampioene en ster van een aantal knokfilms in de jaren ’70 en ’80 waarvan ‘The naked fist’ (1981) van de Filippijnse exploitation-inblikker Cirio H. Santiago veruit de vermakelijkste is al was het maar omdat Jillian om onduidelijke redenen – maar hey, who cares ? – haar kleren uittrekt en de belofte van de titel waar maakt.

4. Katarina die Nackte Tsarin
In de categorie ‘vaag op historische feiten gebaseerde hitserige exploitation’ haalt ‘Katarina die nackte tsarin’ de mosterd niet bij het oude Rome maar bij de niet minder decadente Russische tsaren. Tsarin Katarina had een blijkbaar onverzadigbare seksuele appetijt en deed het zelfs met haar favoriete paard, en dat is natuurlijk het soort geschiedenis waar je als exploitation-filmmaker iets mee kan…

3. Messalina Kaiserin und Hure
Anneka di Lorenzo werd in 1975 Penthouse Pet of the Year en verlengde haar fifteen minutes of fame door twee  keer de beruchte Romeinse keizerin Messalina te spelen, één keer in de sjieke Tinto Brass-film ‘Caligula’ maar ook in ‘Messalina, Messalina’ (1980) van de Italiaanse pelliculegroothandelaar Bruno Corbucci. In die film – waarvan ‘De Nacht van de Wansmaak’ de Duitse trailer vertoont omdat ‘Messalina kaiserin und hure’ nog net dat tikje ranziger is – laat Anneka zich bepotelen en penetreren door allerlei mannen in toga’s en slechte pruiken alvorens in een verrassende, Monthy Python-esque finale het zwaard te grijpen en een heus bloedbad aan te richten. Straf spul, en een onverwoestbare 'Nacht van de Wansmaak’-klassieker.

2. Chesty Morgan
In hetzelfde jaar als ‘The Godfather, part II’, 1974,  bracht de Amerikaanse cinema ook ‘Deadly Weapons’ voort, een in alle opzichten stuitend lelijke, de bodem van het vat-schrapende exploitation-film helemaal opgehangen aan de fysiek van Chesty Morgan, een loensende, in constante staat van ontreddering verkerende Poolse stripteaseuse met twee werkelijk gi-gan-tische tieten. Die tieten zijn meteen ook de dodelijke wapens uit de titel ; in een waarlijk tenenkrullend incompetent gefilmde wraakexpeditie smoort ze de moordenaars van haar man tussen haar twee wiebelende vleesbergen. Echt : je moet het zien om niet te geloven. Hetzelfde team van ‘Deadly Weapons’ maakte ook nog ‘Double Agent 73’ met Chesty als een spionne met een camera ingebouwd in haar borsten – die flasht als hij afgaat !

1. Ilsa
De imponerende Canadese actrice Dyanne Thorne speelde in de jaren ’70 drie keer één van de meest infame personages uit de exploitation-filmgeschiedenis : de sadistische, seksverslaafde Ilsa. De eerste Ilsa-film, ‘Ilsa she-wolf of the SS’ (bij ons ‘Ilsa, de wolvin van de SS’) werd in 1974 niet verboden en/of verbannen naar schimmige achterafzaaltjes voor het regenjassenpubliek maar werd integendeel een bizarre, onverwachte wereldhit. De nochtans grensverleggend degoutante combinatie van seks en gruwel tegen de achtergrond van een SS-concentratiekamp sprak blijkbaar geweldig tot de verbeelding van een bepaald publiek. In 1975 verhuisde Ilsa naar de goelags van Siberië voor het niet minder mind blowing foute ‘Ilsa, tigress of Siberia’ (‘Ilsa, de tijgerin van Siberië) en in 1976 vertoonde ze haar kunstjes in het Midden-Oosten in ‘Ilsa, harem-keeper of the oil sheiks’ (wat ik graag vertaald had gezien als ‘Ilsa, de poema van Perzië’, maar helaas). De drie Ilsa-films zijn absolute cult, monumenten van wansmaak, en het bewijs dat in de jaren ’70 in de bioscoop echt àlles kon.

(Jan Verheyen)