Jan Verheyen presenteert: de 5 ziekste films ooit (video)

Deze week presenteert Jan Verheyen ons een kleine bloemlezing uit het meest wansmakelijke dat hij in zijn filmcollectie kan terugvinden. En geloof ons, daar zitten behoorlijke pareltjes bij. Vandaag: de vijf ziekste films ooit!
Ter gelegenheid van de befaamde en beruchte 'Nacht van de Wansmaak', binnenkort in de zaal in een cinema in jouw buurt, presenteert Jan Verheyen ons een week lang op vergeten filmpareltjes in het Wansmaak-genre. Bovendien kan je nog steeds 25 duokaarten voor deze niet te missen, nu al legendarische avond winnen... Daarvoor vul je dit wedstrijdformulier in!

Hoewel zogeheten martelporno als de ‘Saw’ –en ‘Hostel’-films ook niet bepaald geschikt zijn voor gevoelige zielen en het op zich best wel een beetje raar is dat het ‘entertainende’ van deze films er voornamelijk in bestaat creatieve manieren te verzinnen om mensen dood te folteren, zijn er in de loop van de filmgeschiedenis films geweest die nog zieker waren. Ook op dat terrein hebben de vorsers van ‘De Nacht van de Wansmaak’ zich zonder gêne of vrees begeven, en zij woelden uit de diepste riolen van de wereldcinema spijsverteringsverstorende, hoogst onfris ruikende exploitation-films naar boven als daar zijn :

5. Ilsa she-wolf of the SS (Canada, 1974)

Geloof het of niet maar in de jaren ’70 waren er de sadiconazista’s, exploitation-films die forse dosissen seks en sadisme serveerden tegen de achtergrond van de nazi-concentratiekampen. Er zijn er toen een paar tientallen gemaakt, waarvan ‘Ilsa, she-wolf of the SS’ de meest succesrijke was – ook bij ons goed voor, hou u vast, een paar honderdduizend (!) bioscoopbezoekers. Dyanne Thorne speelt SS, een sadistische kampoverste die gruwelijke medische experimenten afwisselt met gerampetamp met zowel collega’s als gevangenen. Anno nu is het verbijsterende cinema, verrassend goed gemaakt, dat ook nog, waarvan je je afvraagt hoe het mogelijk is dat het ooit gemaakt – en vertoond – is kunnen worden.

4. Ebola Virus (Hong Kong, 1996)

In volle hysterie rond het Ebola-virus maakte ene Herman Yau een werkelijk uitzinnige, grove, extreem bloederige exploitation-film waarin een Hong Kongse kok het virus opdoet na de brutale verkrachting van een Zuid-Afrikaanse vrouw en vervolgens een hele film lang bloedend uit zowat alle lichaamsopeningen, spuwend en brakend de politie die hem opjaagt probeert voor te blijven. Met een krankzinnige fysieke vertolking van Anthony Wong. Vermoeiend, maar ook fascinerend.

3. Men behind the sun (China/Hong Kong, 1988)

Bijna ondraaglijke ‘oorlogsfilm’ die inzoomt op de gruwelijke medische experimenten die Japanse militaire dokters uitvoerden op Russische en Japanse krijgsgevangenen tijdens de Tweede Wereldoorlog. Zeer competent gemaakt, brutaal-expliciet, en deels gebaseerd op ware gebeurtenissen is dit bijna documentair vertelde exploitation waar je behoorlijk ongemakkelijk van wordt. Vreemd genoeg smaakte dit voor het Aziatische publiek naar meer : er kwamen nog drie (!) sequels….

2. Faces of death (USA, 1978)

Een van de meest notoire shockumentaries uit de filmgeschiedenis, een compilatie van zogezegd real footage van stervende mensen, hetzij in vreselijke ongevallen, in oorlogssituaties, executies, openbare lynchings – dat alles ‘ingeleid’ en ‘van duiding voorzien’ door een duidelijke fake dokter Francis B. Gross (!). Ook een deel van de footage is fake, geënsceneerd, wat het concept er niet minder ziek om maakt. De film was een grote hit in de eerste hoogdagen van de home video begin jaren ’80 en de makers persten er nog drie sequels uit.

1. A Serbian film (Servië, 2010)

Een rariteit, deze ‘A Serbian film’, een cultfilm van ene Srjdan Spasojevic die ongemakkelijk balanceert tussen de pretentie van een deprimerende art house film en de in your face hardcore vunzigheid van de goorste exploitation, opgediend in een saus van post-Balkanoorlog ellende. We volgen een (ex-)pornoster die is gecast in wat zij denkt een soort ‘art’ film te zijn maar in realiteit een snuff movie is met pedofiele en necrofiele elementen. Spasojevic is duidelijk geen knoeier, de film is zelfzeker en goed gemaakt, en wellicht daarom behoorlijk (ver)storend. (Jan Verheyen)