Jef Geeraerts: “Alleen maar bij negerinnen meegemaakt”

Er was een tijd dat hij, ook al was hij getrouwd, de ene deerne na de andere aan zijn degen reeg. Daar heeft hij nu geen zin meer in.

Jef Geeraerts was in zijn jonge jaren nogal een kadee. In de jaren vijftig werkte hij in 'Belgisch Congo' en toen in 1960 datzelfde Congo onafhankelijk werd, moest hij net als veel aanwezige Belgen het land halsoverkop ontvluchten.

Terug in België ervoer hij een enorme cultuurshock en met zijn vrouw en kinderen kon hij niet meer overweg. Hij schreef een roman over zijn wedervaren in Congo: “Ik ben maar een neger”. Die werd geen succes omdat Jef eigenlijk niet kon schrijven en dus ging hij Germaanse filosofie studeren. In die periode verliet hij ook zijn vrouw en drie kinderen.

In 1968 schreef hij zijn ervaringen in 'Belgisch Congo' opnieuw op in 'Black Venus'. Een boek dat het België van toen met stomming versloeg: Jef omschreef hoe hij de ene Afrikaanse deerne na de andere bezat en hij omschreef dat bovendien vrij gedetailleerd. Het sperma spatte zowat van alle 211 de pagina's. Schande werd gesproken, maar het boek werd intussen wel verkocht en de carrière van Jef Geeraerts als schrijver, die was gelanceerd.

In 1978 hertrouwde de schrijver met de Gentse Eleonore. Zij overleed in 2008 op zeventigjarige leeftijd aan kanker. Sindsdien verscheen er nog maar één boek van Jef Geeraerts.

Humo ging de schrijver bij hem thuis opzoeken. Volgens het magazine heeft Geeraerts de boel nogal laten verkommeren: het gelijkvloers van zijn woonst wordt ingepalmd door katten en afgestoft is er al lang niet meer. Er komt dan ook niemand meer over de vloer, aldus de intussen 85-jarige woordenkunstenaar. “Ik laat niemand meer toe. Mijn werkster is ziek geweest en denkt dat ze niet meer hoeft te komen. Enkel vrienden komen af en toe nog eens langs om te koken, maar meestal ga ik uit eten.”

De dood van zijn echtgenote mag dan al wel zeven jaar geleden zijn, het gemis is nog steeds groot: “Onze levens waren verstrengeld. We hadden maar een half woord nodig om elkaar te verstaan en we lachten veel. Dat heb ik voordien alleen bij een paar negerinnen meegemaakt.”

Nu nog een vrouw zoeken ziet de schrijver niet meer zitten: “Ik heb een goed leven gehad, maar alles gaat voorbij, de lente komt niet meer terug. Op uw 85ste kunt ge toch niet meer achter de vrouwen aan zitten? Nu rest mij alleen nog de dood. Ge kunt niet blijven leven, he.”

Vijf jaar geleden ging Jef Geeraerts voor Terzake opnieuw naar Congo, waar hij zag dat de toestand er ginds niet bepaald op was vooruitgegaan. Dat zie je hier: (SL)