Lucas Van den Eynde: “Ik ben er mij terdege van bewust dat het allemaal snel voorbij kan zijn”

Lucas Van den Eynde is een van de bekendste Vlaamse acteurs. Het lijkt erop dat alles wat hij aanraakt in goud verandert. Het Eiland, Van Vlees en Bloed, Daens, het zijn maar enkele voorbeelden van de succesvolle producties waaraan hij zijn naam verbonden heeft. Toch is hij er niet de persoon naar om te beginnen zweven. Clint Magazine ging op zoek naar de man achter de acteur.

Je bent momenteel bezig met de film Meisjes, die in augustus in de zalen te zien zal zijn. Waarover gaat de film?

LUCAS VAN DEN EYNDE: “Meisjes gaat over een wat rijpere vrouw die weduwe is geworden en beslist om een R&B-groepje te beginnen. Ze had in haar jonge jaren met enkele vriendinnen een popgroepje en ik, haar zoon Michel, spoor haar aan om opnieuw het podium op te kruipen, maar het ontspoort allemaal. Ik neem dus de rol van Michel voor mijn rekening. Michel heeft een mooie carrière en is de trots van zijn ouders. Hij is eigenlijk de ideale schoonzoon, in tegenstelling tot zijn broer Sid met wie hij constant ruzie heeft. Ze zien elkaar niet veel, maar als ze elkaar zien, zit het er tegen. Het is een tof verhaal waarin ik een niet onbelangrijke bijrol speel. De echtheid van die drie dames die op latere leeftijd R&B beginnen zingen, is echt treffend.”

Is de film te vergelijken met een andere Vlaamse film?

VAN DEN EYNDE: “Neen, ik denk het niet. Het is een origineel verhaal over oudere dames. Dat op zich maakt het al charmant. Het is echt geweldig om te zien hoe die drie vrouwen - Marilou Mermans, Lea Couzin Luyckx en Lut Tomsin - zich op het verhaal smijten en zich volledig inleven in de choreografie.”

Het lijkt erop dat alles wat je aanraakt in goud verandert, gaat dat ook het geval zijn met Meisjes denk je?

VAN DEN EYNDE: (denkt na) “Dat weet ik niet, dat is ook heel moeilijk te voorspellen eigenlijk. Je weet wel dat je met een leuk team samenwerkt en dat het verhaal goed is, maar je kan de reactie van het publiek nooit inschatten. Ik besef dat ik een heel extreem jaar achter de rug heb met twee producties – Daens en Van Vlees en Bloed - die erg in de smaak gevallen zijn bij het publiek. Ik mag mijn pollekes kussen! Ik heb het voorrecht om dingen te doen die ik graag doen, maar het is niet dat ik op voorhand kan voorspellen dat het al dan niet een groot succes zal worden. Ik maak geen keuze op vlak van het gegarandeerde succes, het verhaal moet gewoon goed zijn. Neem nu Van Vlees en Bloed. Mijn ouders hadden een slagerij, dus dat sloot echt aan bij mijn eigen leven. Ik heb het verhaal gelezen en ik vond het echt goed. Ik heb dan ook niet moeten nadenken om er aan mee te werken. Begrijp mij niet verkeerd, niet alleen het verhaal is belangrijk. Het feit dat we in heel goede omstandigheden hebben kunnen draaien, heeft ook zeker bijgedragen aan het succes.”

Je doet het misschien niet bewust, maar het draait toch altijd uit op een kassucces, wat doet dat met een mens zijn ego?

VAN DEN EYNDE: (lacht) “Ja, wat doet dat met mijn ego? Ik ben daar eigenlijk niet mee bezig. Ik ben vooral blij dat ze mij vragen voor zulke mooie projecten. De grootste voldoening krijg ik van het publiek. Zij maken dat een project slaagt of niet. Ik ben zeker geen acteur die naast zijn schoenen gaat lopen en zichzelf de beste vindt. Ik zou ook niet weten waarom.”

Je vertelde dat je ouders een slagerij hadden. Hoe kom je dan in godsnaam in de acteerwereld terecht?

VAN DEN EYNDE: “Het is een samenloop van omstandigheden geweest die mij uiteindelijk in de acteerwereld heeft doen belanden. Ik was de gedoodverfde opvolger van de zaak. Ik ben naar de slagerschool geweest en ik heb ook mijn diploma behaald. Ik was 16 jaar en ik heb kennisgemaakt met nieuwe invloeden – zoals de muziek van Wannes Van de Velde, de folkrevival, de opkomst van festivals als Dranouter - en ik begon mij te interesseren voor wat er zich op een podium afspeelde. Ik had toen helemaal de intentie om zelf op een podium te gaan staan, maar ik was gefascineerd. Uiteindelijk ben ik via een omweg langs de hotelschool in Studio Herman Teirlinck geraakt. Ik ben auditie gaan doen en ik kreeg vrij snel antwoord dat ik toegelaten was. Ik was in de wolken, maar ik ben met een heel klein hartje naar huis gegaan om het nieuws te vertellen aan mijn ouders. Mijn vader vond het verschrikkelijk, want hij zag de toekomst van zijn zaak op de helling komen. Uiteindelijk heeft hij mij laten doen en daar ben ik heel blij om. Hij zal wel gedacht hebben dat ik op mijn beslissing zou terugkomen, maar hij heeft na een tijdje wel ingezien dat het écht mijn ding was. Hij vond het trouwens geweldig om mij terug in een slagerij te zien staan in Van Vlees en Bloed.”

Je hebt vroeger zelf ook regelmatig in de slagerij gestaan. Heb je die ervaring kunnen gebruiken in Van Vlees en Bloed?

VAN DEN EYNDE: “Ja, ik heb vroeger vaak mee geholpen in de slagerij. Mee uitbenen, charcuterie maken, … Van Vlees en Bloed leek dus wel uit het leven gegrepen. Het was wel raar om tijdens de repetities terug in de school te staan waar ik 25 jaar geleden ook heb gestaan. Ik denk wel dat ik mits een goede opfrissing opnieuw in een slagerij zou kunnen staan!”

Begrijp je het succes van de serie?

VAN DEN EYNDE: “Ik denk dat de herkenbaarheid de sterkte van de serie is. Iedereen kent wel zo’n buurman (de nieuwsgierige overbuur Herman, rol van Herwig Ilegems; red.) of heeft iemand in de familie waaraan ze moeten denken als ze naar Van Vlees en Bloed kijken. Ik ben echt vereerd dat ik heb mogen meespelen in de reeks. We zijn erin geslaagd mensen te doen uitkijken naar donderdagavond en dat is volgens mij het ultieme streefdoel van een serie! Ik probeer altijd een meerwaarde te geven aan het verhaal. Of het geslaagd is, moet je natuurlijk wel aan de kijkers vragen. Ik ben erg blij dat ik heb mogen meedoen in Van Vlees en Bloed, maar ik hoop natuurlijk ook dat het succes naast het verhaal ook iets met talent te maken heeft.” (lacht)

Van Vlees en Bloed is niet je enige succesnummer dit jaar, ook in Daens schitterde je op het podium.

VAN DEN EYNDE: “Daens was echt een geweldige ervaring. Toen ik twee jaar geleden telefoon kreeg van Stijn Coninx dat Studio 100 een musical wilde maken van zijn film, had ik nooit verwacht dat het zo’n succes zou worden. Ik stond er vrij sceptisch tegenover omdat het verhaal zo ingebakken zit bij de mensen en het zich – dacht ik toen – niet echt leende tot een musical. Het tegendeel is nu bewezen. De samenwerking was schitterend en ik ben heel blij met het resultaat. We hebben als groep een stuk gemaakt waar we heel fier op kunnen zijn. Iedere avond zat er gemiddeld 1.800 man naar ons te kijken. De adrenaline die je door je lijf voelt stromen als je op het podium staat is echt enorm. De druk om te presteren was enorm groot. Uiteindelijk is het stuk een jaar gehypet en de verwachtingen waren zodanig hoog dat ik het gevoel had dat we alleen maar konden teleurstellen. Dat is gelukkig allesbehalve het geval geweest. Na de première zag ik dat het goed zat en dan is er een enorm grote druk van mijn schouders gevallen.”

Daens heeft veel succes geoogst, maar toch stak de kritiek de kop op dat de hoofdacteurs er niet altijd waren. Snap je die kritiek?

VAN DEN EYNDE: (zucht) “Voor zolang ik in de business zit, is er altijd gewerkt met alternates. Ik ben ook ooit understudy geweest van iemand, dat is helemaal niet abnormaal. Ik kon echt onmogelijk acht voorstellingen per week spelen. Het is stemgewijs en qua intensiteit echt niet te doen. Uiteindelijk konden de mensen op voorhand te weten komen wie er speelde. Als je tickets bestelde en je vroeg wie er speelde, konden ze dat perfect zetten. Qua communicatie had het misschien beter gekund, maar goed, het is nu zo. Het is een les voor de toekomst.”

Hoe dicht sta je zelf bij het personage Daens?

VAN DEN EYNDE: “Ik ben zelf niet de persoon die op de barricades zal gaan staan, maar ik kan zeker respect opbrengen voor de dingen waarvoor hij opkwam. Als je erover nadenkt, is het eigenlijk allemaal nog niet zo lang geleden. Ik kan mij niet voorstellen dat ik mijn dochtertje volgend jaar op haar blote voetjes naar de fabriek zou moeten sturen. Daarom alleen al zou je opstandig worden. Zoals ik al zei: ik ben niet iemand die het voortouw zou nemen, maar ik heb een ongelofelijke hekel aan onrecht, dus ik heb veel respect voor een man als Daens.”

Daens is nu achter de rug, mis je het al?

VAN DEN EYNDE: “Ik weet het nog niet eigenlijk. Ik ben voorlopig nog altijd bezig, het grote zwarte gat is er nog niet. Binnenkort ben ik een aantal weken thuis en dan zal dat zwarte gat wel komen denk ik. Ik ga wel genieten van mijn vrije tijd door eindelijk nog eens met vakantie te gaan en tijd te maken voor mijn gezin.”

Je zit gebeiteld, maar het is natuurlijk niet voor iedereen gemakkelijk momenteel.

VAN DEN EYNDE: “Neen, daar ben ik mij terdege van bewust. Ik weet dat het elk moment gedaan kan zijn. De acteerwereld is een leuke business, maar het is niet gemakkelijk. Ik heb momenteel de luxe dat ik een beetje kan kiezen wat ik graag doe, maar ik ben zeker niet te trots om iets te doen wat ik minder graag doe. Ik heb twee kleine kindjes en ik moet mijn gezin kunnen onderhouden, hé. Ik heb tot nu toe heel veel geluk gehad en ik hoop dat het zo zal blijven, maar het is en blijft een dubbeltje op zijn kant.”

En wat als er in de acteerwereld geen plaats meer is voor jou?

VAN DEN EYNDE: “Moeilijke vraag… Het is altijd wel een ijdele droom geweest om piloot te worden. Ik heb mijn internationaal brevet gehaald en ik heb getwijfeld om daarin verder te gaan, maar beroepspiloot worden is niet evident. Je bent twee jaar uit de running en je moet nog slagen voor het examen. Ik heb het uiteindelijk niet gedaan, maar de passie voor het vliegen is er nog altijd. In een hangar rondlopen is eten en drinken voor mij! Het kind in mij komt boven wanneer ik al die prachtige machines daar zie staan!”

Je hebt duidelijk een ongelofelijke passie voor alles wat met vliegtuigen te maken heeft. Het toeval wil dat het ook op de luchthaven is dat je je vrouw hebt leren kennen. Zij vertelde in een interview dat zij de eerste stap heeft gezet.

VAN DEN EYNDE: (lacht) “Het feit dat we samen zijn, heeft natuurlijk ook te maken met een lichte drang van mijn kant om naar haar te gaan. Zo zijn er duizenden verhalen per dag van mensen die verliefd worden. Ik geef toe: zij heeft de eerste stap gezet, maar dat heeft te maken met mijn karakter. Ik ben geen verlegen man, maar ik word niet snel verliefd. Laat ons zeggen dat ik eerst de honneurs heb waargenomen.” (lacht)

Jullie zijn al elf jaar samen, maar toch hebben jullie lang gewacht om te trouwen. Hoe komt dat?

VAN DEN EYNDE: “Ik dacht dat trouwen en kindjes krijgen niets voor mij was. Nu zie ik in dat ik daarin fout was. Ik ben blij dat ik getrouwd ben en twee schatten van kindjes heb rondlopen! Mijn relatie met Sofie liep echt op rolletjes. We zijn nu elf jaar samen en ik ben echt heel gelukkig. De laatste maanden heeft Sofie echt het beste van zichzelf gegeven. Ik was nooit thuis en zij heeft dat allemaal perfect opgevangen. Zonder haar had ik dit allemaal niet kunnen doen. Ze heeft onze dochter, Flore, elke dag naar school gebracht en ze heeft thuis alles in goede banen geleid. We hebben ook nog een zoontje van een jaar, Lou, en ook hij moest verzorgd worden. Ik ben Sofie echt dankbaar dat ze dat allemaal gedaan heeft. Ik probeer haar dat ook zo vaak mogelijk te zeggen.”

Sofie vertelde enkele jaren geleden dat je een groot hart hebt en genereus bent. De ideale man, zeg maar. Ben je dat nu nog altijd?

VAN DEN EYNDE: (lacht) “Ik hoop het! Ik probeer gewoon mezelf te zijn. Uiteindelijk zijn we gewoon een doorsnee man en vrouw die al jaren samen zijn. Zij is voor mij alleszins de ideale vrouw. Sofie is een onwaarschijnlijk goede vriendin voor mij en ik hoop dat dat nog heel lang zal duren!” (KC)