Peperdure hoer? “Ilse De Meulemeester kostte mij 1.350.000 euro!”

Nog niet zolang geleden werd de blondine gestalkt door de Hollander Jacobus Perdaems omdat die zogezegd twee Porsche’s en veel centjes aan haar verloor. Nu is er een anoniem iemand die beweert nog veel meer geld kwijt te zijn aan Ilse. “Hij was een klant van mij”, reageert Ilse.

Een superstraffe story vandaag in de Story van iemand die begin 2000 Ilse De Meulesteer tegen het lekkere lijf liep en eraan bleef plakken. Hij hoefde haar zelfs niet te versieren, zo vertelt de anoniemerd, want Ilse was helemaal weg van hem. Ze kregen een relatie. Ilse vroeg hem steeds om boodschappen te doen en die betaalde mister X dan: “Ze vroeg me om doezen champagne, kratten dure wijn op te pikken en te betalen. Er waren ook zeer dure bestellingen bij, zoals een Bang & Olufsen-tv van 5.000 euro.”

Op een keer kreeg hij dikke ruzie met zijn Ilse en wilde hij het uitmaken, maar toen bleek de voormalige miss België toch wel zwanger te zijn zeker! Toen waren er trouwplannen en hadden ze een ruimere woonst nodig. “Ilse liet haar oog vallen op een villa in Knokke. Er hing een stevig prijskaartje aan: 1.950.000 euro. Ik tekende in mijn eentje, want ik zou de villa volledig betalen.”

Dankzij de tussenkomst van Ilse’s moeder, stond de villa echter al snel op twee namen: “Ze zei me: ‘Een vrouw die het serieus meent met een man en zijn kind gaat baren, kan toch niet in een huis gaan wonen dat van hem alleen is’”. Mister X kreeg zowat tranen in de ogen en onmiddellijk liet hij Ilse opnemen als mede-eigenaar van de peperdure villa.

Vervolgens liet Ilse de villa verbouwen. Ze liet voor enkele honderdduizenden euro’s kosten doen en die mocht mister X natuurlijk betalen. Daar werd hij razend van, maar toen sloeg het noodlot toe: “Ik kwam thuis van kantoor en Ilse zat huilend in de keuken. Ze was van de trap gevallen en volgens de dokter was ons kindje dood. Haar moeder zou haar naar het ziekenhuis vergezellen, ik mocht niet mee.”

Waargebeurd of niet, dan nog ging er bij mister X geen belletje rinkelen. Er werd nog een huisje in Brugge gekocht. Ook daar moest nog wat verbouwd worden en Ilse wilde daar een lening op haar naam voor aangaan, maar die kon ze niet krijgen. “Een bankdirecteur in Antwerpen, één van mijn beste vrienden, legde me uit waarom. Het had te maken met de moeder van Ilse en het hotel dat ze had uitgebaat maar failliet was gegaan: daardoor kon ze de lening niet krijgen. Mijn bankdirecteur liet het echter alsnog doorgaan.”

Toen hij terug thuiskwam en Ilse uitlegde dat hij wist waarom ze die lening niet krijgen kon, was het kot te klein. “Ze werd helemaal woest. Ze gooide me met kleren en al op straat. Onze spullen had ze naar haar eigen appartement verhuisd.”

Daar zat hij dan terug op zijn eigen appartement naar de muur te staren. Want de tv, die had ze ook mee.

Niks van aan, zo reageert een nuchtere Ilse in hetzelfde boekske. “Hij was een klant van mij en dolverliefd. Ik had medelijden met hem en gaf het een kans, maar het is niet gelukt.”

“Die villa in Knokke heb ik hem integraal teruggegeven. Ik kan er toch niet aan doen dat hij die met serieus verlies verkocht heeft?”

Over de geweigerde lening: “Ik heb met dat hotel toch niks te zien? Hij wil me gewoon door het slijk halen. Ik ben geen dure madam, ik heb ook normale exen. Praat daar eens mee?” (SL)