Peter Van de Veire: "Ik ben gewoon een knop die je aan en uit zet"

Peter Van de Veire werd onlangs in een enquête onder jongeren tussen 15 en 25 jaar uitgeroepen tot cultfiguur van 2008. De jeugd kan hem dus wel smaken, maar toch kreeg Van de Veire ook al veel kritiek te slikken. Velen noemen hem ‘arrogant’ en ‘hyperkinetisch’ en sinds de start van de radiozender MNM wordt hij van alle kanten in de gaten gehouden. Hoog tijd dus dat ook Clint Magazine hem eens onder de loep neemt.

MNM is nu twee maand oud, hoe gaat het er mee?

PETER VAN DE VEIRE: “Goed eigenlijk, ik zou zelfs durven zeggen: zeer goed! In het begin kregen we niet veel krediet en er werden ons allerlei doemscenario’s voorspeld over de nieuwe zender. Maar als ik de cijfers vergelijk met die van Donna van vorig jaar, zijn we er zelfs sterker uitgekomen. We merken natuurlijk wel dat we de diehard luisteraars die zo verknocht waren aan de zender toch nooit kunnen overtuigen en die blijven dus weg. Maar daar tegenover staat dat we er een heleboel nieuwe luisteraars bij gekregen hebben en dat stemt ons alleen maar hoopvol voor de toekomst. We zijn eigenlijk ook nog maar pas begonnen, dus het zal nog wel wat tijd en werk vragen. Met onze acties zoals The Big Wedding willen we aan de mensen laten weten dat we bestaan en vooral ook wat onze bedoelingen zijn. Je kan een volledig feest winnen en dat weerspiegelt toch wel een beetje wat MNM is. Ik heb er dus absoluut een goed gevoel bij.”

Jij werd geprofileerd als het gezicht van MNM. Als het hele project flopte, kwam het dus ook op jouw schouders terecht. Had je geen schrik dat je zou afgaan?

VAN DE VEIRE: “Ja en neen eigenlijk. Er waren echt wel momenten dat ik dacht: ‘Hoeft dit eigenlijk allemaal wel?’ Want het verhaal dat werd opgehangen, klopte helemaal niet. Soms leken de mensen echt te denken dat ik een soort Peter FM ging maken, wat eigenlijk echt absurd was! Ik was inderdaad de eerste die ze aangesproken hadden en als communicatie naar de buitenwereld werd mijn kop gebruikt. Uiteindelijk ben ik maar één van de gezichten, één van de stemmen. Maar daar had de pers natuurlijk geen oren naar. Telkens er iets over Donna of MNM verscheen, werd mijn kop daarbij geplakt. Terwijl ik vaak niets met het artikel of de reportage te maken had. Ik was dus uiteraard enorm blij toen het kind eindelijk geboren was en de mensen al snel merkten dat het meer was dan alleen maar Peter Van de Veire.”

Je hebt het als gewone dorpsjongen toch wel geschopt tot een grote bekendheid in de media. Wat doet dat met een mens?

VAN DE VEIRE: “Dat groeit eigenlijk allemaal geleidelijk aan. Ik heb mijn eerste stappen in de media gezet bij de regionale televisie. Dat was op zich zo klein, maar toch heel erg aanwezig. Van daar ben ik verhuisd naar Ketnet, wat al een veel groter geheel was maar in die tijd ook nog heel beperkt. Toen kwam Studio Brussel en van dan af ben ik stelselmatig blijven groeien in grotere omgevingen. Je leert er eigenlijk geleidelijk aan mee omgaan. Ik ben wel altijd met mijn beide voeten op de grond gebleven. Eén keer ben ik een beetje beginnen zweven toen ik voor Ketnet werkte. Ik had echt het gevoel dat we goed bezig waren en er kon ons volgens mij niets gebeuren. Tot er effectief iemand kwam die zei dat ons programma van antenne gehaald werd. Ik bleef maar denken: ‘Dit kan niet! Alles loopt goed, dus wat is eigenlijk het probleem?’ Tot het ook echt gebeurde! Dan komt het natuurlijk keihard aan en is het echt een slag in je gezicht. Van dan af besefte ik dat dit elke keer kon gebeuren dus het is gewoon beter om met je voeten op de grond te blijven. Ook met MNM was dit het geval. Ik was me heel erg bewust van het feit dat dit heel erg verkeerd kon lopen. Ik zou dat natuurlijk ontzettend jammer gevonden hebben, maar ik ging er zeker mijn leven niet voor laten. Voor mezelf is het erg belangrijk waar ik mee bezig ben en ik steek er ook heel veel tijd in, maar ik besef dat het voor veel mensen gewoon een knop is die je aan en af zet wanneer je wil.”

Heb je naast het vele werk nog tijd voor iets anders?

VAN DE VEIRE: “Het enige wat ik af en toe eens doe, is een foto nemen, maar daarnaast heb ik eigenlijk geen hobby’s. Voor de rest ben ik ook nog met zoveel leuke andere dingen bezig dat ik er ook geen tijd voor heb. Naast het radiowerk ben ik ook vaak te gast op fuiven met een tweetal leuke deejayconcepten en dat is voor mij een soort hobby op zich: ik mag me verkleden, ik mag op een podium staan en de zot uithangen. En de mensen betalen er dan nog voor ook! Ik heb uiteraard ook nog een privéleven waar ik tijd voor moet maken. Ik moet toegeven dat ik het eigenlijk ook niet mis, zo’n hobby. Het klinkt misschien erg cliché, maar mijn werk is mijn hobby. Ik heb zoveel om handen en ik ben met zoveel leuke dingen bezig, dat ik eigenlijk nooit het gevoel heb dat ik me naar mijn werk moet sleuren. Ik ga elke dag met veel enthousiasme aan de slag en dat is een enorm fijn gevoel.”

Mis je het anonieme en ongedwongen leven van vroeger dan niet?

VAN DE VEIRE: “Echt missen niet. Begrijp me niet verkeerd: ik vond dat een enorm fijne tijd, maar ik heb er niet echt heimwee naar. Het was inderdaad zo dat ik veel minder verplichtingen had dan nu. Op vrijdagavond ging je uit en zat je tot een onwaarschijnlijk uur op café, op zaterdag een klein beetje studeren en daarna terug naar een fuif of op café. Zondag was het tijd voor de jeugdbeweging en zo kabbelde het leven rustig verder. Nu heb ik een agenda die vol staat en moet ik rekening houden met schema’s en vastgelegde uren. Maar dat hoort er natuurlijk allemaal bij. Het is wel zo dat ik veel te weinig contact heb met vrienden van vroeger. Die denken waarschijnlijk dat ik hen allemaal niet meer wil kennen, maar het komt er gewoon niet meer van om eens af te spreken. We zijn ondertussen ook allemaal onze eigen weg gegaan en we hebben nu ook verschillende interesses. Als het enkel nog het verleden is dat je bindt, dan heb je elkaar ook niet meer zoveel te zeggen.”

Kan je je agenda zelf nog beheren of wordt dat voor jou gedaan?

VAN DE VEIRE: "Zo ver gaat het nog niet, ik kan nog altijd zelf mijn dagen invullen. Voor de fuiven en optredens is er wel een boekingskantoor en ook voor de algemene contacten is er iemand die alles regelt. Maar ook daar heb ik nog altijd de vrijheid om te kiezen wat ik wel of niet doe. In Amerika is het inderdaad zo dat alle bekende mensen een personal assistent hebben maar dat heb ik nog niet nodig, voorlopig kan ik het nog allemaal alleen aan. Ik heb nu soms al het gevoel dat ik geleefd word. Het probleem is dat ik alles graag zelf in de hand heb en als er dan iemand mijn agenda zou beheren, zou ik helemaal het gevoel hebben dat mijn leven overgenomen wordt. Nu kan ik tenminste nog schrappen of gewoon nee zeggen. Hoewel ik het daar ook wel moeilijk mee heb. Het lukt al wat beter dan vroeger om af en toe eens iets te weigeren, maar er is zeker nog werk aan.”

Je bent altijd opgewekt en enorm actief. In hoeverre is dit de echte Peter?

VAN DE VEIRE: “Het is zeker niet fake zoals sommigen denken. Ik ben al altijd een positief en optimistisch mens geweest, maar op radio en televisie vergroot je dat uit. Je staat op dat moment duizend keer scherper en dan is het natuurlijk een klein beetje theater dat je speelt. Maar dat wil niet zeggen dat ik daarnaast een compleet andere mens ben. Ik krijg vaak reacties van mensen die mij zien buiten het werk en die zeggen dan dat ik wel heel stil ben. Maar het zou toch echt niet te doen zijn als ik constant als een hyperactief konijn zou rondlopen, dan duldt niemand mij op den duur nog! Het is nu soms wel zo dat de mensen waarmee ik werk me vragen om een beetje rustiger te zijn. Maar meestal laten ze mij gewoon uitrazen en roepen ze mij daarna terug bij de les.”

Je komt wel heel zelfzeker over. Twijfel je dan nooit eens aan jezelf?

VAN DE VEIRE: “Toch wel, ik ben heel vaak een enorme twijfelaar. Alle nieuwe dingen waar ik aan begin, zorgen toch wel altijd voor twijfel en spanning, want je hebt er uiteraard geen garantiebon voor. Maar juist daardoor ben ik ook heel erg kritisch en dat is wel nodig als je bezig bent met media. Het is ook zo dat ik mezelf af en toe in twijfel trek. Als ik beelden van mezelf terugzie, dan denk ik vaak: 'Oei oei, wat is dat allemaal.’ Maar als je jezelf zo profileert in de media dan weet je dat je niet alleen lof maar ook kritiek kan verwachten. Je moet dus niet schrikken als ze zeggen: ‘Zeg, Van de Veire, gaat het een beetje?’ Maar daar moet je echt mee leren leven. Als je dat niet kan, dan moet je in de anonimiteit gaan werken. Over andere dingen ben ik dan weer heel zeker. Dat is ook nodig: je kan moeilijk beginnen twijfelen of je een plaat wel of niet zou aankondigen. Je moet dat met de grootste overtuiging doen en zeggen dat het de beste plaat van de wereld is. Maar dan kom je voor sommigen weer arrogant over. Terwijl dat helemaal niet de bedoeling is. Ik ben verre van pretentieus.”

Velen vonden jou toch cooler op Studio Brussel. Ben je dan zo hard veranderd?

VAN DE VEIRE: “Volgens mij is dat pure perceptie. Ik zit nu gewoon in een totaal ander kader en ik draai andere muziek. Dus het hangt eigenlijk allemaal af van het imago van de zender. Studio Brussel is op zich gewoon al cool en alternatief en daar kan je gewoon bijna niets verkeerd doen. Terwijl daar eigenlijk ook vaak enorm commerciële dingen gebeuren. Wat ik in mijn ochtendshows op Studio Brussel deed, was vaak veel commerciëler dan wat ik nu doe. Maar daar geraak je daar blijkbaar mee weg. Nu draai ik plaatjes van Enrique Iglesias en de diehard Studio Brussel-fans zeggen dan dat ik toch wel erg laag gevallen ben. Misschien is het ook wel allemaal minder cool wat we nu doen, maar daar lig ik echt niet van wakker. Het belangrijkste is dat het publiek dat wel naar ons luistert tevreden is. Op zich ben ik zelf dus niet veranderd, maar de omgeving waarin ik werk is dat wel.”

Ben je je ervan bewust dat je voor sommigen een idool bent?

VAN DE VEIRE: “Als ik op een fuif ben, merk ik soms wel dat er gillende mensen op de eerste rij staan met spandoeken en dat ze dingen naar me gooien. Maar dat is echt heel relatief. Als ik volgende week stop met radio en televisie, dan is dat ook allemaal voorbij. Uiteindelijk hangen ze een beeld van mij op en daar zijn ze dan helemaal weg van, maar eigenlijk kennen ze de persoon achter het beeld niet. Ik kan dat wel begrijpen en zolang het niet eng wordt, vind ik het allemaal prima. Als je jezelf in de spotlight plaatst, gaan mensen je idealiseren. Ik krijg dan natuurlijk ook af en toe grappige en oneerbare voorstellen. Maar ik ga daar bewust niet op in, want anders ben je volgens mij echt gechareld. Eigenlijk zou ik daarvoor wel een persoonlijke assistent kunnen gebruiken. Maar ik blijf me er wel van bewust dat dit allemaal tijdelijk is. Eigenlijk zou ik gewoon morgen ergens tegenaan moeten rijden, dan ben ik een idool voor eeuwig. Maar dat heb ik er nu ook weer niet voor over.”

Hoe lang denk je dit leven eigenlijk nog vol te houden?

VAN DE VEIRE: “Dat is echt heel moeilijk te zeggen. Ik denk altijd bij mezelf: ‘Dit kan ik geen tien of twintig jaar meer blijven doen.’ Vroeger op fuiven stond ik echt te springen als een halve zot en zelfs dan dacht ik al dat dit niet lang kon blijven duren. Maar ondertussen ben ik er nog altijd mee bezig en het is eigenlijk alleen maar erger geworden. Ik leg mezelf dus geen deadlines op en ik zie wel hoever ik kom. Waarschijnlijk zal mijn lichaam op een bepaald moment wel aangeven dat het genoeg is en dan zal ik daar ook naar moeten luisteren. Maar voorlopig staat ‘het rustiger aan doen’ nog niet in mijn woordenboek!” (HH)

www.mnm.be